يمانى گفت: يا امير المؤمنين گمان مرا محقّق ساختى و اميد مرا راست آوردى و حقّ پدرى را بجا آوردى، پس خداى تعالى ترا جزا دهد جزاى نيكوكاران. پس آنگاه گفت: يا امير المؤمنين بدرستى كه من اراده دارم آنكه ده هزار اشرفى را تصدّق نمايم، پس مرا راهنمائى كنيد كه مستحق از براى اين كيست؟ پس آن حضرت ٧ فرمودند كه: متفرّق ساز و اين را بده به جماعتى از صلحا و اهل ورع و پارسائى و قرآن خوان باشند. پس بايد كه مردمان چيزى را تصدّق نكنند مگر به جماعت صالحان و عبادت‌كنندگان تا آنكه به سبب اين بر عبادت كردن پروردگار خود و بر خواندن كتاب خدا قوّت يابند.

پس آن مرد بعمل آورد آنچه را كه حضرت امير المؤمنين ٧ به او فرمودند.

١٥- و از آن جمله دعائى است كه بر همه دعاها از براى حضرت امير المؤمنين ٧ تفضيل داده شده است و اين دعا را حضرت امير المؤمنين ٧ و حضرت امام محمّد باقر و امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليهم مى‌خواندند و اين دعا بر ابو جعفر محمّد بن عثمان رحمه اللَّه خوانده شد و آن مردى جليل القدر و از اصحاب ائمّه عليهم السّلام بود، پس گفت كه:

مثل اين دعا در فضل دعائى نيست و گفت كه فضل اين دعا مثل فضل عبادت است و دعا اين است:

خداوندا توئى پروردگار من و من بنده توام ايمان دارم به تو در حالى كه خالص كرده‌ام آن را براى تو ثابتم بر پيمان تو و قائلم به وعده تو به قدر آنچه استطاعت و قدرت دارم، توبه و بازگشت مى‌كنم به سوى تو از بدى كردار خودم و طلب آمرزش مى‌نمايم از تو براى گناهانم كه نمى‌آمرزد آنها را غير از تو، داخل در صباح گرديد خوارى من پناه آورنده‌[١] به عزّت تو و گرديد درويشى من پناه آورنده به توانگرى تو و گرديد نادانى من پناه آورنده به بردبارى تو و گرديد كمى چاره من پناه آورنده به توانائى تو و گرديد ترس من پناه آورنده به امان دادن تو و گرديد درد من پناه آورنده به دواى تو و گرديد بيمارى من پناه آورنده به شفا دادن تو و گرديد هلاك من پناه آورنده به حكم تو و گرديد ناتوانى من پناه آورنده به توانائى تو و گرديد گناه من پناه آورنده به آمرزش تو و گرديد روى كهنه برطرف‌شونده من پناه آورنده بر چهره و ذات باقى هميشگى تو كه كهنه نمى‌شود و برطرف نمى‌گردد. اى كسى كه نمى‌پوشاند او را شب تاريك و نه آسمان صاحب برجها و نه پرده‌هاى صاحب پوشانندگى و نه آب روان‌شده در اندرون درياى صدادار، اى دفع‌كننده بلاهاى حمله‌كننده، اى برطرف كننده اندوه‌ها، اى فرو آورنده بركتها و خيرها از بالاى هفت آسمانها،

[١] -مراد از پناه بردن هر يك از اين صفات به خداى تعالى، پناه بردن آن شخص است كه صاحب اين صفات است در آن صفات به خدا. يعنى گرديدم من در صفت خوارى خود پناه آورنده به عزّت تو و بر اين قياس است باقى فقره‌ها. و اللَّه يعلم