سپرده‌شده‌ايم ما در او[١] و مى‌داند كارهاى ما را در دنيا (يا تغييرات احوال ما را يا مرگ ما را) و بازگشت ما را در آخرت (به بهشت يا دوزخ) و امور ما را و آشكار ما را مطلعى تو بر قصدهاى ما و احاطه نموده‌اى بر پوشيده‌هاى در خاطرهاى ما، علم تو به آنچه ظاهر مى‌كنيم آن را مثل علم تو است به آنچه پنهان مى‌گردانيم آن را و شناخت تو به چيزى كه پوشيده مى‌داريم آن را مانند شناخت تو است به چيزى كه هويدا مى‌گردانيم آن را پنهان نيست از تو، چيزى از امرهاى ما و پوشيده نيست در نزد تو حالى از حال‌هاى ما، و نيست از تو[٢] ملجئى (يعنى قلعه‌اى) كه محافظت نمايد ما را، و نه پناهى كه نگاهدارد ما را، و نيست گريزگاهى از براى ما كه نرسد عقوبت تو به ما[٣] به سبب آن، و منع نمى‌كند ظالم را از عذاب تو حصارهاى او، و جنگ و منع نمى‌كند ترا از جانب او سپاه او، و غلبه نمى‌كند ترا غلبه‌كننده‌اى به سبب حاميان و عشيره خود،[٤] و فايق نمى‌شود بر تو فايق‌شونده‌اى به سبب زيادتى لشكر او، تو مى‌رسى به او[٥] هر كجا كه رفته است او، و قدرت دارى بر او هر كجا كه پناه برده است. پس پناه ستم رسيده‌شده‌[٦] از ما به تو است و اعتماد قهره كرده شده بر او از ما بر تو است و بازگشت او به سوى تو است. طلب فريادرسى مى‌نمايد از تو هر گاه ترك يارى نمايد او را فريادرس غير تو. و آواز مى‌كند ترا[٧] هر گاه بنشيند از اعانت او يارى‌كننده سواى تو و پناه مى‌برد به تو هر گاه نباشد او را فضاها و آستانها و مى‌كوبد (يعنى آن مظلوم) در رحمت ترا هر گاه بسته شده باشد از او (يعنى بر روى او) [نزد او] درهاى بسته شده و مى‌رسد مظلوم به سوى تو هر گاه كه در پرده نشسته باشند[٨] از او پادشاهان غافل. مى‌دانى تو آنچه را كه رسيده است به او پيش آن كه شكوه نمايد آن را به سوى تو و مى‌دانى تو آنچه را كه صلاح حال او است پيش از آنكه بخواند تو را براى آن پس از براى توست ستايش در حالى كه شنوايى [و بينائى‌]

[١] -يعنى رحمهاى مادران ما را.

[٢] -يعنى از عذاب تو يا از تقديرهاى تو ما را ملجئى و پناهى نيست.

[٣] -يا آن كه برطرف كنيم ما عقوبت ترا.

[٤]« منعة» جماعتى هستند كه شخصى را حمايت نمايند و از خويشان و قبيله او باشند. و اللَّه يعلم

[٥] -يعنى مى‌رسد به او عذاب تو هر كجا كه رفته است او و پناه برده است، يا آن كه مى‌رسد به او هلاك نمودن تو او را به هر كجا كه او رفته است، چنان كه در قرآن مجيد اشاره به آن شده است. و اللَّه يعلم

[٦] -يعنى از من و فلان شخص، هر يك كه مظلوم باشيم، پناه او به تو است. و اللَّه يعلم.

[٧] -يعنى و ترا مظلوم آواز مى‌كند و مى‌طلبد هر گاه كسى او را به غير از تو يارى ننمايد. و اللَّه يعلم

[٨] -يعنى هر گاه پادشاهان در خانه نشسته باشند و دربانان مظلوم را نگذارند كه خود را به پادشاه رساند و داد خود را از ظالم طلب نمايد، پس آن مظلوم خود را به تو مى‌رساند و به درگاه تو مطلب خود را عرض مى‌كند. م ح ق ايّد عزّه