اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٨١ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

سفر آخرت باين منزل وارد شوند، و شيوه بعضى از آنها اين بود كه براى خود قبرى آماده ساخته بود و مى‌آمد و در آن مى‌خوابيد بعد اين آيه شريفه را كه زبان حال آدميان، پس از مرگ است تلاوت مى‌نمود و مى‌گفت:

«رَبِّ ارْجِعُونِ لَعَلِّي أَعْمَلُ صالِحاً» خدايا مرا برگردان اميد است كه ديگر كارهايم نيك و پسنديده باشد.

بعد خطاب به خود مى‌گفت: فلانى برخيز پروردگارت تو را برگرداند پس در انجام اعمال صالح همت گمار قبل از اينكه روزى بيايد كه هر چه آرزوى بازگشت بدنيا كنى بدان دست نيابى. و با جديت و كوشش بيشتر به عبادت مى‌پرداخت.

و شنيده‌ام كه علامه اشرفى مازندرانى آتش زيادى برمى‌افروخت و دستور مى‌داد كه او را به ريسمانى ببندند و بسوى آتش كشند و درد و رنج آتش دنيا را به خود مى‌چشاند.

و از كسانى كه به بيت المقدس مشرف شده‌اند حكايت شده كه عبادى در آنجا هستند كه زنجيرها را از كتف خود عبور داده و از پشت خود خارج ساخته‌اند و آن را به ستون بسته و به عبادت اشتغال دارند.

و اگر آدمى بخواهد كه تفكر در اين مسائل، در او تأثير بگذارد بايد در اين راه مبالغه كند مثلا سكرات مرگ و قبر و پوسيدگى بدن در گور را براى خود تصور كند، و طراوت فعلى صورتش را ببيند و با چشم خيال در قبرش بنگرد كه چگونه قبر اين چهره زيبا را زشت ساخته حدقه‌هاى چشم بر گونه‌ها جارى شده و گوشتهاى بدن سوراخ سوراخ‌