اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٢٦ - اما قرائت

صاحب حيات و زندگى و نطق، و براى او در هر عالمى صورت و جمالى است، و روز قيامت كه شود او در زيباترين صورت تجلى كند، و بر مسلمانان مى‌گذرد، مى‌گويند او از ما است، بر پيامبران مى‌گذرد مى‌گويند از ما است، از آنها هم مى‌گذرد و به ملائكه مى‌رسد مى‌گويند از ما است، تا اينكه به نزد حضرت پروردگار منتهى شود پس براى قاريان خود شفاعت كند تا آنكه هريك از آنها را بهمان منزلى كه خود دارد برساند، و بخاطر دارم كه در روايتى ديدم كه قرآن در آن روز بهر كس كه مى‌گذرد از آن‌كس زيباتر و نورانى‌تر است تا اينكه به پيامبر اسلام ٦ برسد كه با آن حضرت مساوى است، و براى قرآن حقيقتى است غير از اين خط و نقشى كه بدست ما است، رسول خدا ٦ فرمود:

اولين كسى كه بر خداوند عزيز جبار درآيد من هستم، و پس از من قرآن و اهل بيت من، و خلاصه كلام آنكه براى قرآن حقيقتى و روحى، و حياتى است، و او تجلى و پرتوى از تجليات اوليه ذات اقدس حق است.

بلى، براى آن در عالم الفاظ صورتى لفظى و در عالم نقش و نگارش صورتى منقوش است، و حال، حقيقت آن هر چه كه باشد بر بنده مراقب است كه حرمت قرائت آن را مراعات كند و با توجه به عظمت متكلم آن كه اين كتاب كلام او است به عظمت آن پى ببرد و بداند كه اگر استتار انوار او بصورت حروف و كلمات نبود در مقابل تجلى و پرتو- افشانى آن نه عرش را ياراى ثبات و استقامت بود و نه فرش را، و اجزاء عالم از عظمت و بزرگى سلطان او و پرتو انوارش متلاشى مى‌گشت، و اگر ذات اقدس حق، نگهبان و نگهدار كليمش نبود طاقت شنيدن كلامش را نداشت هم چنانكه كوه در برابر مبادى تجلى او طاقت نياورد