اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٣٨ - فصل«در اهتمام به اوقات شريفه»

بقاء و ديگر نعمتها را ناديده گرفته و به اعمال خود فريفته و مغرور گشته‌اند اينان چون كوران و بيماران هستند.

ته پنجم كسانى هستند كه براى دريافت اجرت اعمال خود در ماه رمضان خارج شده‌اند، و زبان حالشان طلب محاسبه در اين معامله با پروردگارشان هست، زبان حال عدل پروردگارى با اينان چنين است:

حال كه هريك از شما اجرت عمل خود طلب مى‌كنيد پس آنچه را كه ما براى شما قبل از آفرينش شما انجام داده‌ايم بخاطر آوريد، و اين دوران بس طولانى حيات خود را كه از زمان پيدايش پدرتان آدم شروع مى‌شود و آنچه ما براى پدران و مادران و اجدادتان انجام داده‌ايم در نظر آوريد، سپس اندكى در مورد اجرت موجوداتى كه ما در راه مصلحت شما از ملائكه و انبياء و ملوك و سلاطين و ديگر بندگانمان از گذشتگان و حاضرين بكار گرفته‌ايم بينديشيد بعد ببينيد چه مقدار ما طلبكار هستيم آن را بپردازيد و بعد خود را از ما طلبكار بدانيد، چون شما از باب اعتراف به فضل و بخشش ما عدول نموده و بر باب طلب اجرت ايستاديد.

دسته ششم كسانى هستند كه ميدانند تمام اعمال نيك آنها با يك نعمت از نعمت‌هاى الهى نمى‌تواند مقابله كند و لذا از باب اجر چيزى طلب نمى‌كنند بلكه بهمان زبان حالى كه قبل از وجود داشتند كه زبان فقر و احتياج باشد بباب كرم و فضل و جود الهى متوسل مى‌شوند.

دسته هفتم كسانى هستند كه لباس معرفت بتن نموده، و همين را كه ذات اقدس حق به آنها روى نموده و آنها را بمحضر احسان خود فرا خوانده نعمتى بس بزرگ، و منتى بر خود ميدانند، اينان را از آن زمان‌