اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٩٥ - فصل«در عبرتهاى اذان و اقامه»

مى‌گويم اخلاص در باب گواهى بر رسالت پيامبر ٦، عبارت از خالى ساختن دل از وجوه اعتراض در كليه احكام شرع است بگونه‌اى كه انسان در نفس و قلب خود ذره‌اى كدورت نسبت به آنچه كه آن حضرت آورده و بر آن حكم نموده گرچه بضرر او هم باشد نداشته باشد.

مى‌گويد: و بر آن حضرت و آل او درود فرست.

مى‌گويم در معرفت صلوات اندكى تفكر نما تا به آنچه كه مى‌گوئى و از خدا براى آنها مى‌خواهى عالم باشى و بين قلبت و آنچه كه بر زبانت مى‌گذرد توافق حاصل نما تا صلواتت از روى قصد و معرفت باشد نه مجرد لق‌لق زبان و از روى جهل.

او مى‌گويد: هنگامى كه به نماز فرا خوانده مى‌شوى و به آنچه كه موجب فلاح و رستگارى و بهترين اعمال است دعوت مى‌گردى نفست را به حركت درآور و قلب و قالبت را وسعت ده.

مى‌گويم اگر توانستى كه به حقيقت قلبت اعتقاد پيدا كنى به اينكه نماز معراج بنده و زيارت پروردگار است در خواهى يافت كه نماز موجب رستگارى و بهترين اعمال است در نتيجه از اينكه تنها به انجام صورت اعمال و اركان نماز بپردازى و اذكار و مناجات‌هاى آن را تنها بدون توجه به معناى آن بر زبان آورى راضى نخواهى گشت و قلب و روحت از افعال و قرائت و مناجات و تكبير آن متأثر خواهد شد. و مقصود اصلى از نماز بلكه روح و حقيقت آن چيزى جز همين امر نيست و در اين صورت است كه از قرائت و مناجات لطايفى كه در گفتگوهاى بنده با خدا در هنگام نماز نهفته و در اخبار وارد شده انسان لذت خواهد برد.