اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٩١ - در باب نماز جماعت و وظيفه امام و مأمومين نسبت به يكديگر

از اين همه حلم و اين همه لطف، كه با همه اين‌ها باز براى من و امثال من از گناهكاران فرومايه و طاغيان پست، باب توبه را گشوده، و ما را از بازگشت به جوار خود منع ننموده، و براى توبه‌كنندگان وعده قبول، و عفو گناهان، و تبديل آن به چندين برابر آن از حسنات داده است.

و خلاصه مى‌بايست كه در اظهار جنايات و گناهان خود، و كرامات پروردگار نسبت به او بينديشد و بر زبان آورد تا حسرت و گريه‌اش افزون شود، و در نزول رحمت پروردگار و شمول كرامت او مؤثر واقع شود.

مطلب ديگرى كه بايد بدان توجه داشت اينست كه كه در آخر هر شب به نگهبانان آن شب، و پاسداران امت از معصومين عليهم السّلام متوسل شود و بر آنها سلام دهد و از آنان بخواهد كه نزد پروردگار شفيع او گردند تا خداوند او را بپذيرد، و گناهانش را به حسنات مبدل نمايد، و او را در زمره شيعيان و حزب و دعات آنها قرار دهد، و از خداوند بخواهند كه از او راضى شود و او را بپذيرد و به آنها ملحق سازد، و از شيعيان مقرب و اولياء سابقين آنها او را قرار دهد.

[در باب نماز جماعت و وظيفه امام و مأمومين نسبت به يكديگر]

و از امور مهم ديگرى كه در باب نماز بايد بدان توجه شود جماعت است كه درباره نماز جماعت و ترغيب به آن و نهى از ترك آن اخبار و روايات زيادى از ائمه معصومين عليهم السّلام رسيده است كه هركس خواهان تفصيل اين مطلب است بايد به كتب اخبار مراجعه كند، و من پس از اشاره به سر تشريع آن به بعضى از آن روايات اشاره مى‌كنم.

پس مى‌گويم كه حكمت اصلى در تشريع نماز جماعت، اتحاد قلوب مؤمنين در امر خدا است، و براى اين اتحاد فوائد بسيارى از