اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٩١ - فصل در آداب گفتن اذان و اقامه

سوگند كه محبت او را در دل بندگان مؤمنم قرار دهم، و هيبتش را در دلهاى منافقان بيفكنم.

و در روايتى ديگر از امام صادق ٧ رسيده كه هركس بين اذان نماز مغرب و اقامه آن بنشيند هم چون كسى است كه در راه خدا در خون خود مى‌غلطد. و مستحب است كه در آن وقت اين دعا را بخواند:

اللّهمّ اجعل قلبى بارّا و ارزقنى دارا و اجعل لي عند قبر نبيّك قرارا و مستقرّا.

و روايت شده كه بين اذان و اقامه نماز صبح بخواندن دو ركعت نماز فاصله بيندازد. و خلاصه كلام، در اينكه بين اذان و اقامه به يكى از اين امور فاصله بيندازد تأكيد بسيار شده كه عمدا ترك آن سزاوار نيست و سنت است كه در نماز صبح و عصر اين فاصله بخواندن دو ركعت از نافله‌هاى اين دو نماز و در نماز صبح بخواندن دو ركعت نماز براى امام زمان ٧ و در بقيه نمازها به سجده‌اى، يا نشستنى يا نفسى، يا گفتن سبحان اللّه و الحمد للّه باشد، و در نماز جماعت براى غير مؤذن مستحب است كه بنشيند تا وقتى كه قد قامت الصلاة گفته شود. در اين وقت بايستد و ديگر ننشيند، و احوط اينست كه در موقع گفتن اقامه انسان ايستاده، و رو بقبله و بدن بدون حركت باشد و تمام احوالى كه در هنگام نماز مراعاتش لازم است مراعات شود و در آن بين، سخنى بغير آنچه كه به نماز مربوط مى‌شود نگويد كه بنا به بعضى از روايات در هنگام گفتن اقامه سخن گفتن حرام دانسته شده است.