اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٩٥ - در باب نماز جماعت و وظيفه امام و مأمومين نسبت به يكديگر

سياه است او را خندان گردانم، و چون با او به غذا خوردن بپردازد خداوند به نگهبانان بهشت و سكان آن از ملائكه بزرگوار مى‌گويد گواه مى‌گيرم شما بندگان و نگهبانان و ملائكه‌ام را كه من او را در قيامت به نظر به نور و جلال و كبرياام كرامت بخشم و گواه مى‌گيرم شما را كه من هستم كه او را پاك و پاكيزه مى‌گردانم و پاداشش مى‌دهم، و خشنودش مى‌سازم و شفاعت او مى‌كنم.

در اين روايت و در اين پاداشى كه بيان شده اندكى بينديش، و هرگاه اين معنا برايت معلوم گشت پس مواظب باش كه در نماز جماعت قلبت با امام جماعت و ديگر مأمومين صاف باشد بخصوص نسبت به امام جماعت كه در روايات آمده كه او شفيع تو است، و ببين چه كسى را شفيع خود مى‌گردانى، و لذا شهيد رحمة اللّه عليه در شرح نفليه در معناى عالمى كه در اين روايت بدان اشاره شده و معصوم مى‌فرمايد هركس نماز را به امامت عالمى برگزار كند، مى‌گويد:

مراد از عالم در اينجا كسى است كه عالم به خدا و بكتاب او و سنت پيغمبر او و آنچه كه صحت نماز متوقف بر او است از مقدمات و ديگر امور، و عالم به كيفيت تطهير قلب، و تزكيه نفس، با بكار گيرى اين علوم و عمل به آن باشد، و در آخر كلامش مى‌گويد: و علمى كه موجب قرب به خدا و بهشت مى‌گردد همين آخرى است، و اين بدان خاطر است كه امامى كه قلبش را پاك و نفسش را مهذب و پاكيزه نمود.

لا محاله هركس كه چنين كسى را بشناسد او را دوست خواهد داشت و او هم نسبت بمؤمنين، بخاطر همان محبت الهى كه رشته پيوند بين او و آنها است، مهربان، و به آنان بيش از آنكه آنان او را دوست مى‌دارند