اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٩٨ - اهدنا الصراط المستقيم

ملاحظه كنيم.

و تفصيل اين اجمال اينكه براى هر انسانى يك قوس نزولى است كه از عالم غيب شروع و باين عالم ختم مى‌گردد و يك قوس صعودى است كه از اين عالم شروع و بعالم غيب پايان مى‌يابد، و انسان از هنگام تولدش، و بلكه از اول پيدايش نطفه، و بلكه پيش از آن، همان تربت و خاكش در اين عالم در سير و حركت بسوى عالم غيب است، بلى مادامى‌كه روح در او دميده نشده سيرش در اين عالم، و پس از دميده شدن روح، با همان روح در عالم غيب به سير و حركت خواهد پرداخت، اما سير تربت او بعالم غيب، از جهت ترقى آن خاك از عالم جماد بعالم نبات است، و پس از اين مرحله است كه غذاء انسان مى‌شود، و پس از اينكه آن خاك بصورت نبات در آمد و غذاء انسان شد و با تناول آن، جزئى از بدن انسان گشت، از همين غذا نطفه پديد مى‌آيد، و سپس بصورت علقة، و پس از آن به استخوان مبدل مى‌شود، سپس بر آن استخوان‌ها گوشت مى‌رويد و آفرينشى ديگر انجام مى‌گيرد و انسانى پديد مى‌آيد:

فَتَبارَكَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ.

پس از ولادت مراحل ترقى و تكامل را يكى پس از ديگرى پشت سر مى‌گذارد تا به سن بلوغ مى‌رسد، اينجاست كه عقلش كامل مى‌گردد بگونه‌اى كه به تشريف تكليف مشرف مى‌شود، و در اين منزل است كه او بر سر دو راهى قرار مى‌گيرد، يا اينكه حركت در عوالم غيب، و سير در طريق سعادت و قرب و معرفت و بهشت را بر مى‌گزيند، و يا اينكه قدم در راه شقاوت و دورى از خدا و جهل و پرتگاههاى دوزخ مى‌گذارد،