اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٢٥ - اما قرائت

اقتدا كند، اما كسى كه هواى نفسش را به خدائى گرفته، و مشايع و پيرو دشمنان خدا و امير المؤمنين ٧ گرديده و از سنت آنها پيروى مى‌كند، چنين كسى را اگر متحصن به حصن شيطان و در آمده در قلعه و دژ ابليس بدانيم سزاوارتر از اين است كه او را در زمره متحصنين به حصن اللّه بحساب آوريم.

و خلاصه كلام اينكه استعاذه حقيقى در نماز به اينست كه- نمازگزار همان اوصاف شش‌گانه‌اى را كه در گذشته بيان نموديم در حد توان خود فراهم آورد، و با تمام وجود به نماز رو كند و بعد با زبان هم بگويد:

اعوذ باللّه السميع العليم من الشيطان الرجيم.

پناه مى‌برم به خداى شنوا و دانا از شيطان رانده‌شده.

و از حيله‌ها و نيرنگهاى اين خبيث كه با وسوسه‌ها و القاء افكار دنيائى در صدد است كه او را از توجه به خدا و به نماز بازدارد به سلطان خداوندى پناه ببرد، در اين صورت است كه ذات اقدس حق هم او را پناه داده و براى شيطان بر او سلطه‌اى نخواهد بود و بينى آن خبيث به خاك ماليده خواهد شد.

مطلب ديگر اينكه در بين اجزاء نماز، براى قرائت حق خاصى در مراقبت است، زيرا كه قرآن امرى بس بزرگ بوده و براى آن نزد خداى متعال شأنى والا است، و آن شفيعى است كه اگر شفاعت كند شفاعتش پذيرفته مى‌شود و اگر از كسى بد بگويد تصديق مى‌شود، و ذات اقدس حق در چند جاى از كتاب خود از قرآن به نور ياد نموده و نور مساوى با معناى وجود و هستى است، قرآن موجودى شريف، و حكيمى‌