اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٥٧ - فصل«در اهتمام به اوقات شريفه»

روى نياورد، و جز بقدر اضطرار و ترس از تلف شدن، گرد خواب و خوراك نگردد، و آن‌كس كه قيامت را با همه هول و هراس آن ببيند و شدايد و سختى‌هاى آن را مشاهده كند و با چشم دل، وقوف خود را در پيشگاه ذات ذو الجلال بنگرد، نفسش را به پاى ميز محاسبه مى‌كشد، بگونه‌اى كه گويا به عرصات قيامت دعوت شده و در ميان سختى‌ها و شدائد آنجا، از او سؤال مى‌شود و ذات اقدس حق مى‌فرمايد:

وَإِنْكانَمِثْقالَحَبَّةٍمِنْخَرْدَلٍأَتَيْنابِهاوَكَفى‌بِناحاسِبِينَ.

و اگر به سنگينى دانه خردلى باشد بياوريم آن را و همين بس كه ما حسابگران هستيم. انتهى.

مى‌گويم، شرح حقيقت محاسبة و كيفيت آن مناسب با اين مقام است، ولى فعلا در اينجا از آن گذشتيم اميد كه در آينده به آن بپردازيم.

از مورد سوم، روز جمعه است و اگر كسى بخواهد به عظمت اين روز پى ببرد مى‌بايست كه اخبار و رواياتى كه درباره فضيلت اين روز و اعمال و وظايفش رسيده از نظر بگذراند، و مقصود ما در اينجا بيان فضايل اين روز نيست، ولى نكته‌اى هست كه نمى‌توان نگفته گذاشت، و آن اينست كه چگونه مى‌شود كه آدمى در كسب خيرات زودگذر و سعادات دنيوى تا حدى كه در توان دارد كوشش مى‌كند، و هر چه بيشتر بدان دست مى‌يابد شوق و حرصش در تحصيل آنها بيشتر مى‌شود و هل من مزيد مى‌زند، ولى نسبت بخيرات و سعادات اخروى بى‌تفاوت بوده و با اينكه با كار اندك مى‌تواند به بسيارى از آن دست يابد از تحصيل آن سربازميزند، به عقيده من اين مسئله ثمره اجتماع چند امر است، يكى ضعف ايمان به‌