اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٤ - فصل دوم در عبرت و تفكر در اين امر

اگر مشغول خوردن چيز پليدى مثل گوشت مردار باشد و ديگرى او را در آن حال ببيند لا محاله شرمسار خواهد گشت و اين شرمسارى و حياء يك امر اختيارى نيست بلكه صفتى انفعالى است كه منشأ آن آگاهى يافتن انسان به وجود قبح و زشتى در نفس خود نزد ديگران است، بخصوص اگر طرف از آشنايان انسان باشد و اينكه ما مى‌بينيم در مقابل انجام گناه منفعل و شرمسار نمى‌گرديم اين ثمره عدم اعتقاد به قبح آن عمل است، مثلا آن‌كس كه غيبت مى‌كند گرچه از زبان انبياء شنيده است كه غيبت مؤمن به مثابه خوردن گوشت مرده است، ولى اين مسئله را امرى خيالى و از باب مثال تصور نموده زيرا اين حقيقت را به عيان مشاهده نكرده است هم چنين كسى كه خشمگين مى‌شود اين خشم و غضب را موجب تغيير صورت انسانى خود بصورت سگ نمى‌بيند هم چنين گناهان ديگر كه روح آدمى را كدر مى‌سازد اثرش بالعيان مشهود نيست، و يا بارها شنيده است كه ذات اقدس حق در همه جا حاضر و ناظر بوده و مراقب تمام اعمال و كردار بندگان است ولى چون اين حقيقت را بالعيان درك ننموده از سرپيچى از دستورات الهى شرم نمى‌كند، و اما آنگاه كه قيامت فرارسد پروردگارش را حاضر مى‌بيند و انبياء و ملائكه و مؤمنين را گواهانى بلندمرتبه مى‌يابد با هيئت‌هاى نيكو كه جامه‌هائى از نور بتن دارند و از هر عيب و نقص منزه و پاك هستند و بر سر آنها تاج كرامت نهاده شده و نور سرا پاى آنها را فرا گرفته و چهره‌ها شاداب و خندان است.

و بعد در مقابل اينان خود را مشاهده مى‌كند كه ژوليده و پريشان با جامه‌هائى پاره و مندرس و كثيف و با بدنى پر از جراحات چركين‌