اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٦٨ - فصل«درباره نيت»

همچنين خود عبادت و پرستش گاهى براى بت هست، و گاهى براى سلطان، و گاهى براى خدا.

باز عبادت براى خدا يا براى رغبت در مقامى است و يا بخاطر ترس از عذاب، يا براى تعظيم و يا براى محبت و يا براى اينكه انسان خدا را سزاوار پرستش مى‌بيند، و باز اگر عبادت از روى رغبت و يا ترس باشد، اين دو يا بامور دينى مربوط مى‌شود و يا بامور دنيائى، همچنين گاهى مى‌شود كه انگيزه انسان در انجام اعمال نيك و حسنات، بندگى خدا، و بعضى از اين امورى كه ذكر شد، و يا ديگر امور مباح يا مستحب مى‌باشد.

اگر انگيزه و قصد انسان، بندگى خدا، و يكى از امور مستحب بود، مثل اينكه انسان بديگرى سلام مى‌كند و قصدش علاوه بر عبادت پروردگار، افشاء سنت، و صله رحم، و تعظيم مؤمن است چون سلام كردن، و جميع آنچه كه ذكر شد از وجوه عبادت است لا محاله عمل صحيح خواهد بود، و اما اگر آنچه در قصد و انگيزه، شريك قصد عبادت و بندگى خدا مى‌شود از امور مباح بود مثل اينكه انسان براى سرد شدن بدن وضو بگيرد در چنين موردى اگر قصد اصلى، وضوء بوده و سرد شدن بدن بالتبع منظور بوده نه علت اصلى، ظاهر اينست كه اين هم ضررى ندارد ولى اگر سرد شدن علت تامه و يا اينكه جزئى از علت باشد و كسى تنها بخاطر سرد شدن بدن وضو بگيرد يا اينكه بقصد اينكه هم بدنش سرد شود و هم وضوئى گرفته باشد در اين صورت صحت آن مشكل است و واجب است كه احتياط نموده و وضو را اعاده كند، اما اگر آنچه كه ضميمه قصد عبادت خدا مى‌شود و خودنمائى و يا اشتهار به نيكى در