اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٧٣ - فصل«درباره نيت»

نقل شده كه مى‌گويد در ايام عاشورا مجالس سوگوارى متعددى در اين شهر برپا مى‌شد و من مى‌ديدم كه نفسم به شركت در يكى از اين مجالس بيشتر از ديگر مجالس رغبت دارد و هر چه فكر مى‌كردم علت اين ترجيح برايم معلوم نمى‌شد ولى مى‌دانستم كه اين امر بدون علت نيست و در اين مجلس براى هواى نفس دخالتى هست، تا اينكه پس از تأمل زياد برايم معلوم شد كه حضورم در اين مجلس از جميع جهات از هواى نفس بدور نبوده است.

بهر حال براى اخلاص مراتبى است كه تحصيل آن مراتب جز براى كسى كه خداوند بفضل خود او را هدايت كند و به او حكمت عطا نمايد و آن حكمت را براى او نور و مايه شفاء او گرداند و حيله‌هاى نفسش را به او بنماياند و مداخل دشمن كفور و شرور او را به او نشان دهد و با لشگريان خود او را يارى نموده و استوار بدارد تا اينكه اعمالش از كليه آفات خالص گردد ممكن نيست، و آخرين درجه اخلاص اينست كه عمل از شائبه هر رغبت و ميلى حتى بامور اخروى خالص باشد و عبادت، تنها و تنها لوجه اللّه باشد و انگيزه‌اى جز محبت خدا، و اينكه او سزاوار پرستش و عبادت است در ميان نباشد و لذا در روايات آمده است كه حقيقت اخلاص عبارت از اينست كه بگوئى پروردگار من اللّه است و بعد همان گونه كه او دستور داده استوار بايستى و براى خدا عمل كنى بدون اينكه دوستدار اين باشى كه بر آن عمل نيك ستايش شوى.

و از امير المؤمنين ٧ روايت شده كه فرمود خوشا بحال آن‌كس كه عبادت و دعايش را براى خدا خالص گرداند و قلبش را به آنچه كه ديدگانش مشاهده مى‌كند مشغول ندارد و به آنچه كه مى‌شنود از ياد خدا