اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤١٩ - و اما تكبير ركوع،

بارى‌تعالى رواست، كامل مى‌شود. چنانكه در فرمايش مولا امير- المؤمنين و سيد الموحدين على ٧ در تفسير وحدتى كه نسبتش به خدا جايز است مطلبى آمده كه خلاصه آن چنين مى‌شود كه آن معنائى كه مى‌توان از واحد، و، احد نسبت به خداى متعال اراده نمود دو معنا است، يكى اينكه اللّه يكى است، و براى او شريكى نيست، و ديگر اينكه او، احدى المعنا است، و هر دو معنا قضيه سلب نقايصى است كه ضد كمال است.

بنابراين حال تسبيح عبارت از اينست كه بنده در هنگام تسبيح پروردگار، قلبش به كمال پروردگار از جميع وجوه معتقد باشد، و همه حركات و سكناتش بر خواسته از اين معرفت باشد، اين در تسبيح كامل مطلق است، و اما در تسبيح مقيد نيز، مى‌بايست همين معنا بحسب همان قيدى كه براى آن هست در آن لحاظ شود، مثل تسبيح در ركوع مى‌بايد كه باين نيت باشد كه ذات اقدس حق را از اينكه در حول و قوه و اراده برايش شريكى باشد منزه و مبرا بداند.

چنانكه از مطلبى كه در همين زمينه در كتاب مصباح الشريعة از امام صادق ٧ نقل شده، اين معنا فهميده مى‌شود.

امام ٧ مى‌فرمايد: نمى‌شود كه بنده‌اى براى خدا ركوع كند، ركوعى از روى حقيقت و آن‌چنان كه شايسته است مگر اينكه خداوند او را به نور بهاء خود زينت بخشد، و در سايه كبرياء و بزرگى خود جاى دهد، و لباس برگزيدگان خود را بر او بپوشاند و ركوع اول است و سجده دوم و هركس كه اول را آن‌چنان كه شايسته است بجاى آورد براى انجام دوم صلاحيت پيدا مى‌كند. و در ركوع ادب، و در سجده‌