اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٢٠ - و اما تكبير ركوع،

قرب و نزديكى است، و آن‌كس كه ادب را نيكو نگه ندارد شايسته قرب و نزديكى نخواهد گشت، پس چون ركوع مى‌كنى ركوع كسى بجاى آور كه قلبش در برابر خداوند عز و جل خاضع و به ذلت خود معترف و از سلطان خداوندى هراسان و از اينكه فوايدى كه براى ركوع‌كنندگان هست از او فوت شود بيمناك و محزون مى‌باشد.

و حكايت شده كه ربيع ابن خثيم شب را به يك ركوع به صبح مى‌رسانيد و چون صبح مى‌شد آه مى‌كشيد و مى‌گفت اى واى كه اهل اخلاص بر ما سبقت گرفتند. و حق ركوع را به اينكه پشتت را راست نگهدارى ادا نما و خود را در قيام به خدمت حق تعالى مقصر بدان مگر اينكه يارى و كمك او رفيق راهت گردد، و قلبت را از وسوسه شيطان و خدعه و نيرنگ‌هاى او بر حذر دار، چرا كه خداوند بندگانش را به اندازه تواضع آنها بلند مى‌گرداند، و به اصول تواضع و خضوع و خشوع بهمان اندازه كه عظمت خداوندى بر سراير و باطن انسان غلبه داشته باشد آدمى را هدايت مى‌كند انتهى. مى‌گويم در اين كلمات تأمل نما، و آنچه را كه در اين مختصر آمده محقق ساز، همين تو را در اين مقام كفايت مى‌كند، و اگر در اين فرموده امام كه ركوع اول است و سجده دوم، و در ركوع ادب است و در سجده قرب، نيك بنگرى، وجه آنچه را كه در پيش بيان داشتيم برايت معلوم خواهد شد، زيرا تبرى از حول و قوه خود، و توكل به خدا و تسليم كه از باب تنزيه حضرت حق از شريك در حول و قوه و اراده او است نشانه ادب است، و مقام فنائى كه لازمه قرب به خدا است عبارت از تنزيه سجودى است، و اينكه فرموده است «و خود را از اينكه به خدمت او قيام كنى كوچكتر