اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٩٤ - فصل«در عبرتهاى اذان و اقامه»

شكر عظيم او شامل حالت مى‌گردد چيزى كه نه علما با زيركى خود بدان برسند و نه عقلا با عقل خود بدان دست يابند.

صاحب حقايق گفته است كه: بفصل فصل اذان و كلماتى كه در آن بكار رفته دقت نما و عبرت بگير كه چگونه با نام خدا شروع و بنام او ختم گرديده است و از اين امر بدين حقيقت پى ببر كه تنها ذات پاك او است كه اول و آخر و ظاهر و باطن است.

مى‌گويم گويا مرحوم فيض خواسته بگويد كه تشريع اذان باين نحو، اشاره باين حقيقت دارد.

او گفته است: آنگاه كه اللّه اكبر را شنيدى قلبت را متوجه عظمت و بزرگوارى ذات اقدس حق نما و دنيا و آنچه را كه در آن است كوچك شمار تا در تكبيرت دروغگو نباشى و هرگاه لا اله الّا اللّه را شنيدى هر معبودى غير او را از لوح دل محو كن.

مى‌گويم مراد از هر معبودى سواى ذات اقدس حق هركس و هر چيزى است كه با او به معناى عبوديت رفتار شود گرچه در ظاهر، انسان عبادت آن‌كس و آن چيز را انكار كند، زيرا حقيقت عبادت تواضع و ميل و تبعيت از كسى و يا چيزى است، لذا هواهاى نفسانى انسان را هم كه از مبغوض‌ترين خدايانى است كه در زمين پرستش مى‌شود- چنانكه در خبر آمده است- دربرمى‌گيرد. همچنين شيطان، و دنيا بتمام وجوه باطل آن را فرا مى‌گيرد.

صاحب حقايق مى‌گويد: و رسول خدا ٦ را حاضر ببين و با رعايت آداب حضور آن بزرگوار با نيت خالص برسالت آن حضرت گواهى ده.