اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٩٣ - فصل«در عبرتهاى اذان و اقامه»

نخواهد بود چرا كه معرفت در اين دنيا به منزله بذر مشاهده در آخرت مى‌باشد، و اگر بر اثر جهل، حال انسان بگونه‌اى باشد كه اين نداء او را خوش نيايد اين امر سبب خواهد شد كه نداء روز قيامت هم خوش آيند او نباشد، و اگر در اين دنيا در هنگام شنيدن اذان در زمره غافلان باشد حالش در آن روز مناسب با اين غفلت خواهد بود و در ساير مقامات دين و نواميس شرع امر بهمين منوال است. چرا كه انسان بر همان چيزى مى‌ميرد كه بر آن زندگى نموده و بر همان چيزى محشور مى‌شود كه بر آن مرده و جز آنچه در زمين دل كاشته چيز ديگرى درو نخواهد كرد بنابراين كسى كه موقع نماز از وظيفه‌اش نسبت به پروردگار آگاه باشد و بداند كه اين امر، لطفى عظيم از ناحيه حضرت حق نسبت به او است مسلما روشنى چشمش در نماز خواهد بود.

و همان گونه كه بمجالس انس با دوستانش مشتاق و در انتظار چنين مجالسى است نسبت به نماز و گفتگوى با پروردگارش هم چنين خواهد بود، و همان گونه كه دعوت دوستانش را براى حضور در چنين مجالسى مى‌پذيرد اذان را هم كه به منزله منادى ذات اقدس حق است بگوش جان مى‌شنود و پاسخ مى‌گويد و اگر خواستى كه حق مطلب را دريابى به رفتار و معامله ذات اقدس حق با خود آنگاه كه تو رو سوى او مى‌كنى بنگر و باين حقيقت اعتراف نما كه اگر تو آنچه در توان دارى در تحصيل حق ادب اين نداء و دعوت بكار گيرى بازهم يك صدم آنچه كه بحكم حكمت و عدل بر تو واجب است انجام نخواهى داد، و اگر آنگونه كه شايسته ادب پاسخ به نداى او است نتوانستى انجام دهى شرمسار باش، در اين صورت است كه ذات اقدس حق تو را مى‌پذيرد و