اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٦٣ - فصل«درباره قيام»

و بر قدم خوف و رجاء ايستاده است و سر را كه به پائين گرفت و بمحل سجده نگاه كرد كنايه از دورى جستن از كبر و غرور مى‌باشد، و مى‌بايست كه پيوسته به ياد قيامت و وقوف در پيشگاه حضرت حق باشد و با خود چنين تصور كند كه اگر نزد يكى از سلاطين و ملوك دنيا حاضر شود و خيانت و تقصيرى هم از او نسبت بآن سلطان سر زده باشد حالش چگونه خواهد بود و چگونه سراسر وجودش ناظر باين معنا است كه آيا آن سلطان چه دستورى درباره او صادر مى‌كند و چه خطابى به او مى‌نمايد آيا او را مى‌پذيرد و يا از خود ميراند و چگونه با تمام وجود مرتب و آرام در برابر او مى‌ايستد، و اگر نفسش كه به لهو و لعب عادت نموده در هنگام حضور در پيشگاه حضرت ذو الجلال در خشوع و آرامش لا اقل به اندازه حضور در مقابل آن سلطان با او همراهى ننمود مى‌بايست كه نفس خود را مورد عتاب قرار دهد و او را سرزنش كند كه اى خبيث من شرم دارم از اينكه ذات اقدس حق از بنده مملوكى كه مالك نفع و ضرر و مرگ و حيات خويش نيست در نزد تو پست‌تر باشد، و مرا به كجا مى‌برى و به چه مهلكه‌اى مى‌خواهى مرا بيفكنى، مى‌خواهى مرا نزد سيد و مولايم از همه پست‌تر گردانى، اگر تو از او حياء نمى‌كنى و از خطا و تقصير خويش منفعل و شرمسار نمى‌شوى لا اقل از اين مقام خطيرى كه در آن قرار گرفته‌اى بترس و از اعمال قبيح خود بر حذر باش و از رسول خدا ٦ روايت شده كه فرمود: آيا كسى كه در هنگام نماز صورتش را اين طرف و آن طرف مى‌كند از اين نمى‌ترسد كه خدا صورتش را بصورت حمارى برگرداند. يكى از محققين در اين باره مى‌گويد: مراد پيامبر ٦ اين بوده كه آيا كسى كه در نماز از خدا و عظمتش به چيز ديگرى مشغول مى‌شود نمى‌ترسد كه‌