اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٨٩ - فصل«در بيان احوالى كه نماز بواسطه آن كامل مىشود»

امر چهارم از امورى است كه بايد در نماز رعايت شود، و هرگاه- نمازگزار رفتار پروردگار را با بندگانش در نظر آورد كه هر چه بندگان نافرمانى او مى‌كنند او در عوض به‌آن‌ها اظهار لطف و مرحمت مى‌نمايد و ساير صفات جمالية پروردگار را مورد تأمل قرار دهد قلبش اميدوار مى‌شود و از گناهان و خطاهائى كه از او نسبت به اين پروردگار مهربان سر زده و در مقابل احسان او كفران نموده و لطف و محبتهاى او را با گناه پاسخ گفته اظهار شرمسارى و حيا مى‌كند و اين رجاء و حياء دو امر آخر از امور شش‌گانه‌اى است كه بيان داشتيم.

و اولين و مهم‌ترين اين‌ها همت انسان است، زيرا اگر آدمى هنگام انجام عملى بر انجام آن همت بگمارد قلبش هم نزد آن عمل خواهد بود چه بخواهد و چه نخواهد، بنابراين ابتداى اسباب اين خصلتهاى ششگانه همت است و آنچه همت را پديد مى‌آورد ايمان و تصديق به اين حقيقت است كه سراى آخرت بهتر و پايدارتر، و نماز وسيله دستيابى بآن است، پس هرگاه اين ايمان براى آدمى حاصل شد، همين ايمان همت را براى آدمى حاصل مى‌سازد، در صورتى كه دنيا و محبت دنيا از حصول آن مانع نشود، زيرا مجرد ايمان، مادامى‌كه اين ايمان با دل- كندن از محبت دنيا تقويت نشود، و مؤمن آن دسته از مسائل دنيائى را كه دل را از آخرت و نماز به خود مشغول مى‌دارد، و هر فكر و ذكرى را كه بر خلاف توجه به نماز است از خود دور نكند در بقاء همت كافى نيست، زيرا كسى كه چيزى را دوست بدارد بسيار ياد آن مى‌كند و ذكر و ياد محبوب خواه‌ناخواه قلب را متوجه آن مى‌سازد، و از ياد غير آن بازميدارد و براى همين هم هست كه مى‌بينى ما هر چه هم كه كوشش كنيم‌