اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٤٨ - فصل«در اهتمام به اوقات شريفه»

من كنت مولاه فهذا على مولاه و هم چنين ساير ائمه معصومين عليهم السّلام آن فوائد نيز هست، و سزاوار است كه مؤمن به فرح و شادى آنها شاد باشد، قدم جاى قدم آنها نهد، و بهدايت آنها راه بيابد، و دوستان آنها را دوست، و دشمنان آنها را دشمن بدارد و بر اين نعمت‌هاى بزرگ كه در چنين روزهائى خدا به بندگانش ارزانى داشته، بقدر قدرت و استطاعت خود، خدا را سپاس گويد، و بداند كه اگر خدا عمر جاودانه‌اى به او عطا مى‌كرد، و او همه اين عمر را در يك سجده شكر بر اين نعمت مى‌گذرانيد يك‌هزارم حق اين نعمت را ادا نكرده بود. و در اين روزها سزاوار است كه باظهار آثار فرح و شادمانى بپردازد و به اوليا و دوستان آنها بهر اندازه كه ممكن هست محبت كند، و حقوق موالات و برادرى در ولايت را ادا نمايد كه اين خود بابى عظيم از سعادت است كه در آن خير كثير و فراوانى نهفته است.

و اخبار متواتره‌اى در اين زمينه رسيده كه اين امر از بزرگترين شعبه‌هاى ايمان است، بلكه بعضى از اخبار گوياى اين حقيقت است كه ايمان چيزى جز حب و بغض نيست، و ما براى نمونه بعضى از اين روايات را در اينجا مى‌آوريم:

در كافى از امام باقر ٧ روايت شده كه آن حضرت از قول پيامبر ٦ فرمود: آنان كه در راه خدا دوست بدارند روز قيامت بر زمينى از زبرجد سبز در ظل عرش خدا در سمت راست او هستند، و هر دو دست خدا دست راست است، صورتهاى اينان از خورشيد تابان سفيدتر و نورانى‌تر است، و هر ملك مقرب و هر نبى مرسلى بمقام و