اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٥٣ - در بيان سجده شكر و انجام نوافل

همان ذكر و يادآورى است، و اين امر سبب زيادى معرفت و محبت مى‌شود، زيرا فكر كليد معرفت است، و معرفت سبب آشكار شدن معروف و شهود آن مى‌شود، و شناخت و شهود موجب محبت است زيرا قلب تا در كسى جمال و جلال و خيرى نبيند و معتقد نباشد دوستدار آن نمى‌شود، و چنين معرفتى جز به معرفت و شناخت صفات جميله و جليله خداوندى ميسر نمى‌شود، و مفتاح آن فكر است، گرچه ذكر هم باعث محبت و دوستى مى‌گردد، ولى فرق بين اين دو محبت، هم چون فرق بين خبر، و ديدن است، چرا كه فكر مفتاح كشف و شهود است و اين از ذكر برنمى‌آيد، گرچه ذكر موجب محبت و انس مى‌شود.

[در بيان سجده شكر و انجام نوافل‌]

و از مهمات بعد از تعقيب نماز سجده شكر است براى اينكه توفيق يافته كه نماز بگذارد، و در فضيلت آن روايات بسيارى رسيده است.

هم چنين در انجام نوافل تأكيد بسيار شده است زيرا كه اگر در اقبال و توجه به خدا در نمازهاى واجب نقصى باشد با انجام نوافل مى‌توان آن را كامل گردانيد. و سزاوار است كه تا حد امكان ترك نشود گرچه به كوتاه‌ترين صورتى كه مى‌توان آن را بجاى آورد، و در حال رفتن در پى كار و كسب خود باشد. و وقت نوافل ظهر و عصر تمام روز است بنا بر اقوى.

و خلاصه كلام در حث و ترغيب به انجام نوافل تأكيد بسيار شده است، حتى در بعضى از روايات از ترك آن به معصيت تعبير شده است، و در بعضى انجام آن از نشانه‌هاى شيعه دانسته شده، و براى بنده‌اى كه مراقب مراسم عبوديت است سزاوار است كه در حق نوافل سعى و