اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٧٣ - قوله تعالى الحمد لله

بهر حال بحكم عقل بر بنده واجب است كه پس از اينكه دانست كه پروردگارش در جميع عوالم و از جميع جهات كه حتى خود او هم از بسيارى از آنها غافل بوده است در صدد تربيت و پرورش او بوده و هست اين پروردگار مهربان را دوست بدارد و تا حدى كه در توان دارد به عبادات خود به خدمت او بپردازد و عباداتش خالص براى او باشد و به يگانگى او در ربوبيت معتقد و از مراقبت غير او در حركات و سكنات خود بر حذر باشد تا چه رسد به عبادت غير او، و از غفلت و كوتاهى خود در پيشگاه او با توجه به اينكه از تمام وجوه نيازمند به او، و محتاج لطف و عنايت او است، شرمسار و از اين كه ذات اقدس حق با اينكه در همه جهات از او بى‌نياز است باز به ياد او است اظهار شرمندگى كند.

مطلب ديگر اينكه توحيد ذات اقدس حق در ربوبيتش مطلبى است كه علم و اعتقاد بدان بسيار نادر و گرانبها، و عمل بآن بسيار دشوار است و كسانى كه بعلم و حال و عمل بدان دست يافته‌اند عارفان باللّه و كاملين در صراط عبوديت هستند كه از رياكارى و خودنمائى‌هائى كه عامه مردم در اعمال و احوال و افعال خود بدان گرفتار هستند بدور، و از هم و غم دنيا و رياكارى در عبادات و توجه به مراقبت ديگران در حركات و سكنات خود خلاصى يافته‌اند، و هرگاه اين صفات ملكه انسان گشت ثمره‌اش پيدايش تعظيم ذات اقدس حق، و انكسار و شرمسارى در برابر او، و حيا و خشوع و سرافكندگى و بريدن از خلق، و خود را از هر جهت نيازمند و فقير دانستن و احتراز اينكه در مرتبه‌اى از مراتب جلال حضرت ربوبى دچار شك و شبهه‌اى شود، خواهد بود، و اگر حقيقت معناى ربوبيت بر او منكشف شود، و جميع اجزاء اين عوالم را از هر جهت تحت تربيت‌