اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٧٩ - مالك يوم الدين

زيرا كه اين مالكيت قيامش به نفس، و ايجاد آن بمجرد التفات و توجه، و از بين بردن آن بمجرد اعراض از آن، انجام مى‌شود.

اما: يَوْمِ الدِّينِ‌: يعنى روز حساب و جزاء يا روز شرع، و هريك از اين‌ها با روز قيامت منطبق است، و براى آن روز اسماء زيادى است كه از صفات آن روز و وقايعى كه در آن اتفاق مى‌افتد گرفته شده، مثل روز حشر و نشر، روز ندامت، روز حسرت، روز فرودآينده، و غير اين‌ها از آنچه كه در كلمات معصومين، از قيامت بآن تعبير شده و در اخبار و دعاهائى كه از آنها رسيده آمده است.

و طول آن روز بنا بر آنچه كه در قرآن آمده است پنجاه هزار سال است، و از رسول خدا ٦ رسيده است آن حضرت هنگام تلاوت اين آيه شريفه:

يَوْمَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ.

ترجمه: روزى كه بپاشوند مردمان در پيشگاه پروردگار عالميان.

فرمود: چگونه خواهيد بود آنگاه كه خداوند شما را گرد آورد آنگونه كه چوبه‌هاى تير در تركش گرد آورده شود. و پنجاه هزار سال بشما ننگرد.

و خداوند در مورد جزاء اعمال و مظالم مى‌فرمايد:

وَ لا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ غافِلًا عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصارُ. مُهْطِعِينَ مُقْنِعِي رُؤُسِهِمْ لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ وَ أَفْئِدَتُهُمْ هَواءٌ.

و مپندار كه خدا از آنچه كه ستمگران مى‌كنند غافل است، جز اين نيست كه آنان را براى روزى نگه مى‌دارد كه چشمها از «ترس» فروماند