اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٥٢ - در معناى كلمه«اسم»

مى‌خوانيم:

أسألك باسمك الذي خلقت به البحر و باسمك الذي خلقت به الجبال.

از تو مى‌خواهم بآن اسمت كه دريا را با آن آفريدى، و بآن اسمت كه با آن كوهها را پديد آوردى.

و براى اسماء پروردگار مراتبى است كه مرتبه بعضى بالاتر از مرتبه بعضى ديگر است، و اعظم اسماء او همان مخلوق اول است كه واسطه بين ذات اقدس حق و بين غير او است كه با كمك بعضى از اخبار و روايات، اين مخلوق اول با نور پيامبر ما محمد ابن عبد اللّه ٦ و آل آن حضرت كه در اين نورانيت با او متحد هستند انطباق دارد.

و بى‌مناسبت نيست كه بعضى از رواياتى كه در اثبات اين مطلب رسيده بيان داريم:

از جمله در كتاب توحيد روايت شده كه از حضرت رضا ٧ از تفسير «بسم اللّه» سؤال شد، حضرت فرمود:

معناى سخن كسى كه مى‌گويد: «بسم اللّه» يعنى خود را به نشانه و علامتى از نشانه‌هاى خداوند كه عبادت او باشد علامت‌گذارى نمودم، راوى مى‌گويد گفتم «سمة» چيست؟ حضرت فرمود: يعنى نشانه و علامت.

مى‌گويم آن‌كس كه حقيقت تسمية را محقق سازد در واقع بمقام عبوديت حق تعالى دست يافته است، عبوديتى كه كنه و جوهره آن ربوبيت و پروردگارى است، و آن نشانه ربوبيت و مظهر آن است، زيرا عبوديت، فناء است و تبعيت، و قابليت، و سؤال و التجاء، و اعتصام،