اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٢٠ - اما تكبير نماز در آن مطالبى است

من هديت سبحانك منك عبدك و ابن عبدك و بك و لك و إليك و لا ملجأ و لا منجا منك الّا إليك سبحانه و حنانيك تباركت و تعاليت سبحانك ربّ البيت الحرام.

و پس از تكبير ششم بگويد:

يا محسن قد اتاك المسي‌ء أنت المحسن و نحن المسيئون فتجاوز يا ربّ عن قبيح ما عندنا بجميل ما عندك.

و پس از تكبير هفتم بگويد:

وجّهت وجهي للّذى فطر السموات و الارض حنيفا مسلما و ما انا من المشركين، على ملّة إبراهيم و دين محمّد ٦ و هدى امير المؤمنين و الائمة المعصومين صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين، انّ صلاتى و نسكى و محياى و مماتى للّه ربّ العالمين و بذلك امرت و انا من المسلمين.

و مستحب است كه بعدد تكبيرهاى نماز تكبير بگويد تا اگر فراموش نمود اين تكبيرها بدل از آن باشد.

مطلب سوم اينكه در تكبير و دعاهاى آن حقايق آنها را در نظر داشته باشد و در گفتارش صادق باشد، از امام صادق ٧ روايت شده كه آن حضرت فرمود: آنگاه كه تكبير گفتى آنچه كه بين خاك و افلاك قرار دارد همه را كوچك شمار و كبرياء و بزرگى او را سر آمد همه اين‌ها بدان، چرا كه ذات اقدس حق هرگاه به قلب بنده نظر كند كه در حالى كه تكبير بر زبان دارد قلبش از حقيقت آن تكبير روى گردان است مى‌فرمايد: اى دروغگو آيا مرا فريب مى‌دهى؟ به عزت و جلالم سوگند كه تو را از حلاوت ياد خودم محروم گردانم و از قرب و نزديكى با خويش تو را