اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٦٣ - قوله تعالى الحمد لله

اراده كنم كه بشما چيزى عطا كنم ديگرى نخواهد توانست شما را از آن منع كند.

و اگر خواستم چيزى را از شما منع كنم ديگرى را قدرت بر اعطاء آن نيست و من سزاوارترين كسى هستم كه از او سؤال و عرض نياز به پيشگاه او برده شود، پس هنگام شروع هر كارى چه كوچك و چه بزرگ بسم اللّه الرحمن الرحيم بگوئيد تا اينكه مى‌فرمايد: رسول خدا ٦ فرمود هركس مشكلى برايش پيش آمد پس با خلوص و توجه به خدا بگويد: بسم اللّه الرحمن الرحيم اين شخص از دو حال خارج نيست، يا اينكه در همين دنيا بمراد و مقصود خود خواهد رسيد و گره از كارش گشوده خواهد شد و يا اينكه براى او نزد پروردگارش ذخيره مى‌شود، و آنچه كه نزد خدا باشد پايدارتر و بهتر است.

مى‌گويم از اين روايات چنين فهميده مى‌شود كه «تسمية» تنها بگفتن لفظ بسم اللّه با زبان و خطور آن بر دل نيست بلكه حقيقت آن، به اتصاف دل و جوارح بتوجه به خدا محقق مى‌شود و كسى كه با اين خصوصيات بسم اللّه بگويد ذات اقدس حق، اين عملش را ضايع نخواهد نمود، و ثمره اين تسميه را يا در دنيا و يا در آخرت به او خواهد داد، و آنچه كه در آخرت نصيب انسان مى‌گردد بهتر و پايدارتر است.

قوله تعالى الحمد للّه:

«حمد» عبارت از ثناء و ستايشى است كه انسان در قبال كار نيكى كه از روى اختيار از فاعل آن سر زده است بر زبان مى‌آورد، و «الحمد للّه» يعنى هر چه حمد و ستايش هست از آن خداوند است، زيرا هر زيبائى‌