اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٦٠ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

توبه، ابتدا سه چيز را شرط مى‌داند: بزرگ شمردن گناه، و اتهام توبه، و عذر خواهى از مردم.

و مراد از اول همان است كه امام صادق ٧ فرمود: و گناه خود را كوچك نشمارد، و مراد از دومى همان است كه فرمود: و از خدا بخواهد كه او را بر وفاء به توبه‌اش موفق بدارد، و مراد از سوم همان است كه فرمود: و مظلمه‌اى اگر بگردن دارد رد كند.

و در بيان سرائر توبه گويد تميز تقيه از عزت و نسيان و فراموشى جنايت و توبه از توبه.

من مى‌گويم مراد از اولى خالص ساختن توبه از رياء و مراد از دومى اينست كه پس از توبه آن چنان به ذكر و ياد خدا مشغول باشد كه حتى گناهش را و توبه از گناهش را فراموش كند و اين گرچه حال و مقامى والا است ولى داخل در توبه نيست و مراد از جمله سومى ظاهرا توبه از آن توبه اولى است بخاطر نقص آن، و يا توبه از توبه‌اى است كه پنداشته بحول و قوه خود بوده است و هر دو وجه نيكو است ولى آوردن اين پس از آن جمله دوم خالى از ابهام نيست.

و در مرتبه سوم نيز سه مطلب را ذكر مى‌كند:

اول اينكه بين گناهى كه انجام داده‌اى و قضاء الهى بنگرى تا مراد ذات اقدس حق را از اينكه تو را بر انجام آن گناه مهلت داد دريابى،

______________________________ الى الحق» و ديگرى مناجات‌نامه‌اى بزبان فارسى است، و آنچه در بالا از او نقل مى‌شود از همين كتاب منازل السائرين است كه عارف نامدار كمال الدين مولى عبد الرزاق كاشانى صاحب تأويل الآيات و اصطلاحات العرفاء و شرح فصوص الحكم متوفى ٨٨٧ آن را شرح نموده است.