اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٠٥ - فصل«در بيان حمام»

سيدى از بزرگان شهر همدان بود كه جوانى نيكوسيرت و مراقب و مجاهد و با استقامت بود او در خدمت شيخ بتحصيل فقه و تزكيه نفس اشتغال داشت، روزى كه جمعى از همدان به خدمت شيخ رسيده بودند از يكى از برادران سيد شكايت داشتند كه در بعضى از امور متعلق به- تجارت كوتاهى مى‌كند شيخ سيد را فرمود كه در اين باره نامه‌اى به برادرش بنويسد و او نامه‌اى نوشت و خدمت شيخ آورد شيخ نامه را گشود ديد سيد در نامه برادرش را بخاطر بدرفتارى با مردم مورد ملامت قرار داده و نوشته كه اين گونه رفتار هم اعتبار او را نزد مردم از بين مى‌برد و هم در آخرت موجب زيان و ضرر خواهد بود، چون شيخ ديد كه سيد ضرر دنيوى را بر ضرر اخروى مقدم داشته فرمود كه اين نوشته، شبيه- نوشته‌هاى اهل غفلت است كسى كه مراقب اعمال و رفتار خود باشد هيچ‌گاه ذكر دنيا را بر آخرت مقدم نمى‌دارد.

اشارات ديگر اينكه كسانى كه مراقب اعمال و رفتار خود باشند حمام آتش را به يادشان مى‌آورد پس آن‌كس كه در حمام درآيد و بفكر آتش دوزخ نيفتد از زمره غافلان است و وجه اين مطلب اينست كه مؤمن بخاطر ايمانش به روز واپسين بناچار مى‌بايست دائما از آتش دوزخ در خوف و هراس باشد تا آنگاه كه از صراط بگذرد و ايمن گردد و كسى كه از چيزى در هراس باشد با ديدن هر آنچه كه شبيه آن است بر خود مى‌لرزد و حمام در بعضى از وجوه شبيه به دوزخ است زيرا از پائين آتش است و از بالا تاريكى و درون آب جوشان.

اشارات ديگر اينكه مؤمن مى‌بايست بهر چه مى‌نگرد بمناسبتى آخرت را بخاطر آورد زيرا حمام از اين جهت خصوصيتى ندارد و اين‌