اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٧٧ - فصل اول در معناى نماز

داشت، و باز از آن حضرت رسيده كه فرمود: براى آن‌كس كه اطاعت از نماز نكند نمازى نيست و اطاعت نماز به اينست كه از فحشاء و منكرات بازايستد.

و روايت شده كه يكى از انصار كه با رسول خدا ٦ نماز مى‌خواند، مرتكب اعمال زشت هم مى‌شد، اين را براى پيامبر بيان نمودند حضرت فرمود: همين نماز روزى او را از اين كار بازخواهدداشت، طولى نكشيد كه آن مرد توبه نمود.

و از امام صادق ٧ رسيده كه آن حضرت فرمود: هركس دوست دارد بداند كه نمازش قبول شده است يا نه پس ببيند آيا آن نماز او را از فحشاء و منكرات بازداشته؟ به همان اندازه كه آن نماز از ارتكاب كارهاى زشت او را مانع شده است همان اندازه نمازش قبول شده است.

مى‌گويم اين مطلب كه نماز مى‌بايست آدمى را از ارتكاب فحشاء و منكرات بازبدارد، حقيقتى است كه هيچ راه گريزى از آن وجود ندارد، زيرا قرآن به‌صراحت اين خاصيت را براى نماز اثبات مى‌كند پس نمازى كه اين خاصيت در او نباشد و تنها صورت نماز در آن يافت شود لا محاله آن نماز عملى بر خواسته از نفاق خالص خواهد بود. زيرا اگر ذره‌اى از روح نماز با خود مى‌داشت بهمان اندازه انسان را از فحشاء و منكرات بازميداشت.

پس نمازى كه در اين جهت منشأ اثرى نشود معلوم است كه از روح نماز بهره‌اى براى آن نيست و نمازى كه از حقيقت نماز ذره‌اى در آن نباشد آن نماز از نفاق خالص نشأت گرفته و نفاق هم كه بدون شك‌