اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٧٨ - فصل«درباره نيت»

مثل خود گردانم. الخ. و در جاى ديگر مى‌فرمايد، پيوسته بنده بواسطه انجام نوافل بمن نزديك مى‌شود تا آنگاه كه او را دوست بدارم در اين مقام است كه گوش او گوش من و چشم او چشم من خواهد بود الخ.

و چگونه ممكن است كه نماز معراج بسوى حق و زيارت ذات ذو الجلال باشد ولى باعث ازدياد نور قلب و صفاء دل و زهد و بى‌رغبتى بدنيا و روى آوردن به خدا نشود، آيا اين فرمايش معصوم ٧ را نشنيده‌اى كه مى‌فرمايد:

هركس كه نمازش او را از فحشاء و منكر بازندارد، نمازش جز دور ساختن او از خدا، برايش ثمره ديگرى نخواهد داشت.

و خلاصه كلام آنكه اگر كسى اغلب اوقاتش را به عبادت مشغول بود مثل اكثر مردم بخصوص اهل علم كه بيشتر اوقاتشان را به تحصيل علوم ربانى كه از شريف‌ترين عبادتها است مى‌گذرانند، ولى در دل نور و صفائى نديد و معرفتش رو به فزونى نبود بطور قطع و يقين بداند كه اعمالش معيوب است، و او در زمره زيانكاران قرار دارد كسانى كه بقول قرآن: سعى و كوششان در اين زندگانى دنيا گم‌گشته و خود چنين مى‌پندارند كه در زمره نيكوكاران هستند، چنين كسى بايد از اين بر حذر باشد كه در پيشگاه خداوند از او امورى آشكار شود كه خود خبر ندارد و آن روز كه پرده‌ها به كنارى رود او در ميزان عمل خود بجاى ثواب گناه بيند و مثلا نمازش را در كفه گناهانش، و يا تحصيل علمش را تحصيل جاه و مقام و نام‌آورى مشاهده كند، و در مدت پنجاه يا شصت سال عمر، عملش عمل اهل اللّه باشد و خود را در زمره مقدسين و اهل تقوى بداند و مردم هم او را باين عنوان بشناسند و به مؤمن و متقى و مجاهد في سبيل اللّه‌