اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٢٤ - اما قرائت

اما قرائت:

مستحب است كه قبل از شروع، با گفتن:

اعوذ باللّه السّميع العليم من الشّيطان الرّجيم.

از وساوس و حيله‌هاى شيطان كه باعث گمراهى او مى‌شود و باعث انحراف دل و زبان و جوارح او مى‌گردد به خدا پناه برد و او را حافظ خود گرداند چرا كه شيطان دشمن انسان بوده و در پى فرصت است كه قلب او را از ياد خدا، و بدن او را از اطاعت و بندگى، و زبان او را از ذكر خدا بازدارد، و استعاذه واقعى به اينست كه انسان با زبان لفظ استعاذه را بگويد، و با جوارح و اعضاء از هر آنچه كه مورد علاقه شيطان است دورى گزيند، و به آنچه موجب رضايت و خشنودى پروردگار مى‌شود رو نمايد، و به قلب به اينست كه انسان تمام همش را متوجه اشتغال به خدا و لذت مناجات با او گرداند.

و اما اگر بگفتن تنها اكتفا نمود سود چندانى نخواهد برد و بلكه گاه سخنى لغو و گاهى مضر مى‌باشد، چرا كه تحصن از دشمن به دژ و قلعه به اينست كه انسان از محل تحت نفوذ دشمن و ميدان كارزار او به دژ درآيد و در بروى خود محكم كند.

و اما اينكه در معرض تير دشمن باشد و با زبان بگويد: از شر اين دشمن به اين دژ پناه مى‌برم سودى نخواهد داشت، و حصن قلعه و دژ الهى كلمه طيبه لا اله الا اللّه و ولايت اولياء او است، چنانكه در اخبار آمده كه: لا اله الا اللّه حصنى. و، ولاية على ابن ابى طالب حصنى. و كسى واقعا به لا اله الا اللّه متحصن شده كه معبودى سواى ذات اقدس حق براى او نباشد، و متحصن به ولايت امير المؤمنين ٧ كسى است كه قدم جاى قدم آن مولا بگذارد و در تمام حركات و سكنات خود بآن بزرگوار