اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٩٧ - در باب نماز جماعت و وظيفه امام و مأمومين نسبت به يكديگر

و باز روايت شده كه خداوند خطاب به حضرت عيسى فرمود كه بگوى ناخنهاى خود را از كسب حرام كوتاه كنيد، و گوشهاى خود را از شنيدن دشنام و بدگوئى يكديگر، بگيريد، و دلهاى خود را متوجه من نمائيد، كه مرا با صورتهاى شما كارى نيست.

و خلاصه كلام اينكه آنچه مهم است اجتماع قلوب است، پس اگر كسى توفيق يافت كه با جماعتى كه دلهاى آنها در راه خدا با يكديگر مجتمع است نماز جماعت بخواهند آنچه را كه در اخبار و روايات در فضيلت نماز جماعت وارد شده اميدوار باشد، و اما كسى كه در نماز جماعتى شركت مى‌كند كه بين افراد آن دشمنى و كينه و حسد هست، و بعد اميد داشته باشد كه خداوند آن ثوابهائى را كه در اخبار براى نماز جماعت بيان شده به او عنايت كند، بداند كه اين آرزو غرورى بيش نيست و اين اميدوارى و رجاء نيست، بلكه بايد آن را آرزو و فريب خود دانست.

و اگر به رواياتى كه در فضيلت و برترى امام جماعت بر مأموم رسيده بنگرى، اين حقيقتى را كه ما بيان داشتيم در خواهى يافت، در كتاب مستدرك از كتاب تحف العقول روايت شده كه معصوم عليهم السّلام مى‌فرمايد: و اما حق امام جماعت بر تو اينست كه بدانى او سفارت بين تو و خدايت را بعهده گرفته، و در پيشگاه خداوند تبارك و تعالى از جانب تو سخن مى‌گويد، ولى تو از جانب او سخنى نمى‌گوئى او براى تو دعا مى‌كند، ولى تو براى او دعا نمى‌كنى، و براى تو از خدا حاجاتت را طلب مى‌كند، ولى تو چيزى براى او طلب نمى‌كنى و از اينكه در برابر خداوند به ايستى و حاجاتت را بخواهى او تو را كفايت مى‌كند،