اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٦٩ - فصل«درباره نيت»

بين مردم و يا پرستش كسى يا چيزى غير خدا باشد آن عمل مطلقا باطل است، خواه اين انگيزه در ابتدا نيت و قبل از انجام عمل در خاطر انسان باشد و يا در اثناء عمل، و اگر پس از انجام عمل اين انگيزه براى انسان پيدا شد ظاهرا حرام و باعث از بين رفتن اجر و پاداش آن عمل مى‌شود، و دليل ما بر اين گفته آيات و رواياتى است كه در زمينه شريك براى خدا قرار دادن در گذشته بيان داشتيم.

و سخن غزالى در اين باب كه مى‌گويد اگر كسى غير خدا را در نيتش شريك گردانيد بازهم در مقابل آن عمل مأجور خواهد بود و هر اندازه كه قصد قربت بر آن انگيزه ديگر فزونى داشته باشد جانب ثواب هم بهمان اندازه بيشتر خواهد بود، قابل اعتنا نيست و مخالف با اخبار اهل بيت وحى است.

و آنان بحقايق دين از ديگران داناتر هستند كه اهل البيت ادرى بما في البيت.

همچنين سخن كسانى كه عباداتى را كه بخاطر ترس از آتش و يا طمع در بهشت باشد باطل شمرده‌اند دور از تحقيق است و تعجب از كسى است كه اين سخن را گفته است درحالى‌كه نص صريح بر جواز اين عمل رسيده بلكه عبادتى كه خالى از خوف و رغبت اخروى باشد براى اغلب مردم و بلكه براى همه مردم مگر اندكى از اهل معرفت و كاملين، ميسر نيست، و چه بسا كه مقربان درگاه الهى نيز از ترس آتش، خداى را عبادت كنند، و بعضى از مناجاتهائى كه از انبياء و اوصياء صلوات اللّه- على نبينا و اوصيائه و عليهم اجمعين رسيده گواه بر اين معنا است، و سر اين مطلب اينست كه آنچه از احوالات آنها مشاهده شده و اخبارى كه‌