اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٦٢ - در بيان مطالبى راجع به بسم الله

آن، و يا از سفيدى چشم به سياهى آن، بنا بر اختلاف رواياتى كه در اين باب هست، و بگمان من مقصود از اين روايات اينست كه اسم اعظم، همان حقيقت اين اسماء از جهت وجود لفظ جلاله در آن مى‌باشد، با توجه به اينكه «اللّه» جامع ساير اسماء الهى است، و تعبير به نزديكتر از دو چيز كه يكى محيط بر ديگرى و آن ديگرى داخل در آن اولى است بطور كنايه اشاره باتحاد آن دو دارد، و يا اينكه گفته شود علت اين تعبير اينست كه آنچه ذكر شده لفظ بسم اللّه الرحمن الرحيم است. و اسم اعظم، عبارت از حقيقت بسم اللّه است، و حقيقت گرچه با لفظ يكى نيست، ولى از دو چيز كه يكى محيط بر ديگرى باشد، حقيقت با لفظ بهم نزديكترند، زيرا نزديكى آن دو نزديكى مداخله، و نزديكى مورد دوم نزديكى از باب ملاصقه مى‌باشد.

و در اخبار تأكيد زيادى در گفتن بسم اللّه الرحمن الرحيم شده است و لو براى خواندن شعر.

از جمله در يكى از رواياتى كه در اين باب آمده معصوم ٧ مى‌فرمايد: چه بسا كه بعضى از شيعيان ما، در ابتداى كارى از گفتن بسم اللّه غفلت مى‌كند و خدا او را به ناراحتى و مكروهى گرفتار مى‌سازد تا بر شكر و ثناء حق تعالى متوجهش سازد و اثر سوئى كه از ترك گفتن بسم اللّه براى او پيدا شده از او محو نمايد تا اينكه مى‌فرمايد: ذات اقدس حق خطاب به بندگانش مى‌فرمايد: اى كسانى كه نيازمند به رحمت من هستيد، من در هر حالى شما را نيازمند خود ساخته‌ام و در هر شرايطى ذلت عبوديت و بندگى خود را بر شما نهاده‌ام، پس در هر كارى كه شروع مى‌كنيد و به اتمام آن اميدواريد رو سوى من كنيد، بدرستى كه اگر من‌