اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٦٢ - فصل«درباره قيام»

فصل «درباره قيام»

بنده‌اى كه براى خدمت و عبادت در پيشگاه خداى متعال مى‌ايستد موظف است كه با قلب و تمام جوارح و اعضاء اظهار عبوديت و بندگى كند و قيام در هنگام نماز از همين معنا است، و كمال قيام بدن به اينست كه با طمأنينه و آرامش و هيبت و حياء باشد و شخص نمازگزار سر خود را پائين بيندازد و بموضع سجده بنگرد و گردن و پشت خود را راست نگه دارد و دستهاى خود را بروى رانها بگذارد بدون اينكه با دستهايش بازى كند و يا پاهاى خود را حركت دهد، و دقت كند كه سر انگشتان پا بسمت قبله باشد و بين دو قدم از يك انگشت تا يك وجب فاصله باشد و ثابت و استوار بايستد، و كمال قلب در هنگام نماز به اينست كه اين سخن خداى تبارك و تعالى را پيوسته در نظر داشته باشد كه مى‌فرمايد: هنگامى كه بر پاى مى‌ايستى در مرأى و منظر پروردگارت هستى و او تو را مى‌بيند، و سكون و آرامش در هنگام نماز، كنايه از مطيع بودن انسان در مقابل اوامر و و نواهى الهى و نشانه حيا و شرمسارى او از قصور و تقصير در بندگى و عبادت حق بقدر امكان مى‌باشد، و اينكه دستها را بايد روى رانها گذاشت و پاها را مرتب بر زمين نهاد اشاره به اينست كه او در مقام خدمت است‌