اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ١٦١ - فصل«در اهتمام به اوقات شريفه»

خوانده شود و حدود آن بپاداشته شود خوشبوتر است از چوب درخت آس هنگامى كه از درختش بر گرفته مى‌شود، پس بر شما باد به نماز در اول وقت.

و در همان كتاب آمده است كه فضيلت اول وقت بر آخر وقت، بهتر است براى مرد از مال و فرزند او، و در اينكه آيا آخر وقت براى كسى كه مضطر است و در اول وقت امكان خواندن نماز برايش نبوده است وقت است يا كسى هم كه مانعى برايش نيست مى‌تواند از روى اختيار نمازش را در آخر وقت بجاى آورد، اقوال مختلف است. ولى احوط، اگر نگوئيم اقوى، عدم جواز تأخير نماز بآخر وقت بدون عذر و علت است، گرچه عذر در اين گونه موارد، عذرهاى اندك را هم شامل مى‌شود، و چنانچه از بعضى از اخبار استفاده مى‌شود عذر كوچك هم در اين گونه موارد كافى است، و اما وقت نماز ظهر كه بعدم تأخير از آن تأكيد شده است، وقتى است كه سايه به اندازه خود شاخص شود و آخر وقت فضيلت نماز عصر وقتى است كه سايه دو برابر شاخص گردد و اما اينكه سايه يك‌قدم يا دو قدم زياد شود، آن وقت، وقت فضيلت نماز ظهر و نماز عصر است، هم چنانكه زوال و يا وقتى كه سايه به اندازه شاخص شود نيز وقت فضيلت هر دو نماز است، و اما اينكه سايه به اندازه شاخص شود، و بعضى از اين، به قامت و هفت قدم تعبير نموده‌اند، يعنى اينكه سايه انسان به اندازه هفت پا شود و اين در شهرهائى كه از نظر جغرافيائى در عرض سى و دو درجه قرار گرفته است مثل اصفهان و شهرهائى كه هم عرض آن است، در روز اول حمل سه ساعت و بيست و هشت دقيقه بعد از اذان ظهر است.