اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٦١ - در بيان اينكه توبه به منزله طهارت باطن انسان است

زيرا كه خداوند بنده را در انجام گناه به يكى از دو جهت وامى‌گذارد يكى اينكه به عزت او در قضائش و بر و نيكى او در پوشانيدن گناه و به حلم و بردباريش در مهلت دادن به خطا كار و به كرم و بزرگواريش در قبول عذر گناهكار و به فضل او در بخشش و مغفرت گناه معرفت پيدا كنى.

من مى‌گويم تفكر در اين احوال اشتغال از جهت گناه است و توبه به پيشگاه حضرت حق از جهت صفات و افعال است و اين يكى از وجوه سخن معصوم ٧ است كه فرمود: آنان از دنيا بحمد و ثناء تو مشغول هستند.

او مى‌گويد جهت دوم از مهلت دادن خدا ببندگان در انجام خطا اينست كه حجتى بر عدالت خود داشته باشد و بنده را با حجت، بر گناهش عقوبت كند.

و لطيفه دوم اينكه بنده بصير و صادق اگر در طلب گناهانش برآيد براى خود حسنه و عمل خيرى نخواهد ديد زيرا كه از طرف خدا لطف و مرحمت مى‌بيند و از طرف خود گناه. به بيان ديگر فرد بصير و صادق جميع گناهانش را از جهت خود مى‌داند و خيرات و نيكى‌هايش را از طرف پروردگار، بنابراين او به گناهانش و خدا به نيكى‌هاى او اولى و سزاوارترند و بدين ترتيب اگر حقيقت حال را طلب كند حسنه‌اى براى خود نخواهد يافت.

و لطيفه سوم اينكه بنده چون حكم را مشاهده كند آن مشاهده براى او جائى براى نيك شمردن نيكى‌ها و زشت دانستن گناهان باقى نمى‌گذارد و اين بخاطر صعود او از مرتبه جميع اين معانى به معناى‌