اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٣٦ - اما قرائت

قرآن را قرائت نمايد، ولى نه قلبش نرم گرديد و نه اين احوال در جوارح و اعضايش به انجام عمل نيك، اثر گذاشت، طبق فرمايش امام صادق ٧ شأن عظيم خداوندى را خوار شمرده است، و شايد اين حقيقت را بتوان از اين آيه شريفه فهميد كه مى‌فرمايد:

وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً.

ترجمه: آن‌كس كه از ذكر و ياد من روى گرداند براى او زندگى سخت و تنگى خواهد بود.

پس مى‌بايست كه هنگام قرائت قرآن، زبان، واعظ، و عقل مترجم، و قلب و ساير جوارح و اعضاء متعظ و پندپذير باشد.

و در اين زمينه حكايتهاى عجيبى از توبه و غشوة و هلاكت بعضى از افراد در هنگام قرائت قرآن رسيده، و مثلا تأثر از ترس جهنم موجب شده كه حقيقت دوزخ بر او مكشوف گشته و او آن را بالعيان ديده است، همچنين شادمانى و بشارت از بهشت، سبب شده كه حقيقت آن براى او آشكار گرديده و آن را بالعيان مشاهده نموده و در زمره يقين دارندگان به ثواب و عقاب در آمده است، و همين‌طور مسائل ديگر.

اما تبرى، عبارت از اينست كه قارى قرآن هيچ حول و قوه‌اى براى خود نبيند، و از نگاه به خويشتن بديده رضا و خوش‌بينى بر حذر باشد، و هرگز اعمال و كردارش موجب اعجاب و خودپسندى او نگردد، و آنگاه كه ذكرى از صالحان و مقربان مى‌شود مبادا خود را در زمره آنها بداند، بلكه آرزو كند كه خداوند بفضل و عنايت خويش او را در زمره آنها در آورد و مشتاق لقاء آنها باشد، و هرگاه آيه‌اى تلاوت‌