اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣٣٧ - اما قرائت

كند كه در مذمت و تهديد معصيت‌كاران است خويشتن را مخاطب آن آيه بحساب آورده و منتظر وقوع آن عذاب بر خويشتن باشد.

اين همان مطلبى است كه مولا امير المؤمنين ٧ در وصف متقين و پرهيزگاران بيان مى‌دارد و مى‌فرمايد:

و اذا مرّوا بآية تخويف اصغوا إليها مسامع قلوبهم و ظنّوا انّ زفير جهنّم في آذانهم.

و آنگاه كه به آيه‌اى رسند كه تخويف و تهديدى در آن هست گوش دل بآن فرا مى‌دهند بدانسان كه گويا صداى شعله‌هاى آتش دوزخ در گوشهاى آنها است. و اگر حالش چنين بود و نفسش را در همه اعمال مقصر ديد، اين رويه سبب قرب و نزديكى او به رضايت و خشنودى پروردگارش مى‌شود. پس آن‌كس كه در حال قرب و نزديكى خود را دور ببيند ذات اقدس حق بر او لطف نموده و او را خائف و بيمناك سازد و بدين‌وسيله به درجه بالاترى از قرب و نزديكى دست مى‌يابد، و آن‌كس كه در بعد و دورى از خداوند خود را نزديك به او تصور نمايد همين امنيت خاطر، سبب فريب او گشته و او را دورتر مى‌سازد.

و ترقى عبارت از اينست كه در قرائت قرآن مدام در حال ترقى و بالا رفتن باشد تا بدانجا كه كلام را از خود ذات اقدس حق بشنود چنانكه در روايتى كه از امام صادق ٧ بيان داشتيم شنيدى كه حضرت فرمود:

آن‌قدر آن آيه را تكرار نمودم كه آن آيه را از گوينده‌اش شنيدم، زيرا درجات قرائت مختلف است كه پائين‌ترين آن سه درجه است و پائين‌ترين آن نيز اينست كه قارى قرآن چنين تصور كند كه در پيشگاه خداوند متعال ايستاده و قرآن را بر او قرائت مى‌كند در حالى كه ذات‌