اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٣١٤ - و اما هيبت،

واى بر تو آيا مى‌دانى كه در پيشگاه چه كسى ايستاده بودم؟ بدرستى كه از بنده نماز پذيرفته نمى‌شود مگر بهمان اندازه‌اى كه او توجه به خدا داشته باشد، راوى مى‌گويد گفتم فدايت شوم پس ما هلاك شديم، فرمود خير، خداوند اين نمازهائى را كه با توجه كامل نبوده بواسطه نوافل تمام مى‌كند.

و از امام صادق ٧ روايت شده كه على ابن الحسين ٧ هرگاه براى نماز بپامى‌خاست چنان بود كه گويا شاخه درختى است كه حركتى براى آن نيست مگر آنچه كه باد از آن به حركت در آورد. و باز از آن حضرت رسيده كه هرگاه على ابن الحسين ٧ براى نماز بپامى‌خاست رنگش تغيير مى‌نمود و چون سر به سجده مى‌نهاد تا عرق از سر و رويش جارى نمى‌گشت سر از سجده برنمى‌داشت.

و از آن حضرت روايت شده كه فرمود: رغبت «به آخرت» و «ترس» «از خدا» در دل كسى جمع نمى‌شود مگر اينكه بهشت بر او واجب مى‌گردد پس آنگاه كه به نماز ايستادى روى دل بسوى خدا كن، چرا كه هيچ بنده مؤمنى نيست كه در نماز و دعايش با دلش رو بسوى خدا كند مگر اينكه خدا دلهاى مؤمنان را متوجه او سازد و با محبت و دوستى آنها او را تأييد و به بهشت رهنمونش مى‌سازد.

و اما هيبت،

منشأ آن معرفت بصفات جلال حق تعالى است و كسى كه از اخذ و عقاب منكران و معاندان امم گذشته آگاه باشد و به ابتلا و گرفتاريهاى انبياء و اولياء خدا به مصيبتهاى بزرگ، عالم باشد، و ميزان خوف و ترس و گريه و غشوة و تضرع و زارى و استغفار آنها را بداند، بعد به كثرت گناهان و معاصى خود هم توجه كند، و زشتى‌هاى اعمال خود را در نظر آورد آنگاه كه در پيشگاه خدا بايستد مسلما لرزه خائفان و بيمناكان‌