اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٣٤ - فصل«در بيان خوف از سوء خاتمه كار انسان»

اعمال زشت، ضعيف باشد، ولى گاه مى‌شود كه اين آثار قوى است و در برزخ پايان نمى‌پذيرد و براى روز قيامت باقى مى‌ماند و اگر چنين بود باز در قيامت آن عمل زشت بصورتى كه مناسب با عالم قيامت است درمى‌آيد و باز يا در خلال مدت قيامت و در بعضى از مواقف آن آثار آن عمل پايان مى‌پذيرد و يا اينكه بازهم باقى مى‌ماند و او را داخل در جهنم مى‌كند و در آنجاست كه بقيه آثار آن به عرصه ظهور و بروز مى‌رسد تا پايان يابد.

و كسى نگويد آنچه كه تو بيان داشتى آثار اعمال و مقتضيات صفات است پس ثواب و عقاب و رحمت و قهر و عفو و غضب خداى متعال چه مى‌شود.

چون در جواب مى‌گويم كه همين آثار است كه ثواب و عقاب ناميده شده و ذات اقدس حق همه آنها را برحمت و قهر و عفو و غضب خود آفريده است نظير آنچه در دنيا است، مثلا تو مى‌گوئى خداوند پسرى روزى من گردانيد و قصدت از اين سخن اينست كه نطفه تو را كه در صلب تو بود و در رحم همسرت قرار گرفته پسرى گردانيد و يا به‌عبارت‌ديگر براى نطفه تو كه در رحم همسرت قرار گرفت اثرى كه به حكمت خودش در آن به وديعه نهاده بود بخشيد و عادت و سنت پروردگار و مقتضاى حكمت او در دنيا و آخرت بر اين جارى شده است كه خلقت اشياء بواسطه اسباب صورت گيرد و آنچه ما بيان داشتيم منافاتى با نسبت دادن آثار به خداى تبارك و تعالى و رحمت و غضب و لطف و قهر او ندارد.

و آنچه كه ما گفتيم با اينكه نتيجه اعمال را ثواب و عقاب بناميم اختلافى ندارد. زيرا ثواب عبارت از اينست كه عمل تو بگونه‌اى باشد