اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٤٩٣ - در باب نماز جماعت و وظيفه امام و مأمومين نسبت به يكديگر

مى‌داند بخاطر حفظ برادرى مى‌بايست خود را غير محق، و طرف را محق بداند و شرع مقدس براى اصلاح بين مؤمنان دروغ را مستحب دانسته، و مؤمنين را به صفا و صميميت با يكديگر دعوت نموده و به آنان دستور داده كه نبايد امور خود را از برادر مؤمنى كه مورد اعتماد آنها است مخفى نگه دارند زيرا اين خود باعث اختلاف بين قلوب مى‌شود، و با آن كمال و صفا و صميميت، در تضاد است، و باز به رواياتى كه در زمينه محبت در راه خدا و فضيلت اين عمل رسيده بنگر و ببين چه پاداشهائى براى اين عمل مقرر شده كه عقل را حيران مى‌سازد و بجا است كه به بعضى از آنها اشاره‌اى كنيم.

در كافى از امام باقر ٧ روايت شده كه مؤمنين چون به يكديگر برسند و مصافحه كنند خداوند دست خود را بين دستهاى آنان داخل مى‌كند و روى خود را بهر كدام از آن دو كه نسبت به ديگرى محبت و دوستيش بيشتر باشد مى‌نمايد.

مى‌گويم در اين روايت تأمل نما نكته ظريفى در بر دارد و آن اينكه اگر دو نفر مؤمن كه يكى اهل فضائل بسيار و فردى بسيار متقى است و ديگرى اهل معصيت و گناه است به يكديگر برسند و با هم مصافحه كنند، اگر فرض را بر اين بگذاريم كه آنكه اهل معصيت است آن فرد متقى را بيش از آن اندازه كه آن متقى اين عاصى را دوست دارد دوست بدارد، خداوند روى خود را بطرف اين عاصى خواهد نمود، و اين كاشف از اين حقيقت است كه محبت در راه خدا، از همه فضايل تأثيرش بيشتر است، بلكه گوياى اين حقيقت است كه فضايل ديگر بالنسبة به اين فضيلت هم چون عدم است، و بجان خودم سوگند كه اين امرى‌