اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٤٧ - فصل«در بيان رجاء و اميدوارى و حقيقت آن»

چون در اين آيه شريفه رجاء و اميدوارى به چنين افرادى منحصر گشته است، و آيات سوره الشمس دال بر اين حقيقت است كه بدون داشتن قلبى پاك و نفسى تزكيه شده، بهره‌اى براى كسى نخواهد بود.

و رسول خدا ٦ بر آنچه كه شيعه و سنى از آن حضرت روايت نموده‌اند فرمود: احمق كسى است كه از هواى نفسش پيروى كند و از خدا بهشت آرزو نمايد: و به امام صادق ٧ گفته شد كه جماعتى از دوستان و مواليان شما مرتكب گناه مى‌شوند و مى‌گويند ما اميدواريم، حضرت فرمود آنها از مواليان ما نيستند بلكه قومى هستند كه آرزوها بر آنها غالب گشته و الا اگر كسى به چيزى اميد داشته باشد براى دستيابى بآن كوشش مى‌كند و اگر از چيزى بترسد از آن مى‌گريزد. و باز آن حضرت فرمود: مؤمن، واقعى نيست مگر اينكه بيمناك و اميدوار باشد، و بيمناك و اميدوار نيست مگر اينكه به مقتضاى اين خوف و رجاء عمل كند.

و كاش مى‌دانستم چه باعث شده كه ما در حماقت كسى كه جو كاشته و اميد برداشت گندم دارد شك نمى‌كنيم ولى خود انتظار داريم كه از بذر نفاق محصول ايمان و اخلاص برگيريم و حال آنكه خداى متعال مى‌فرمايد:

لَيْسَلِلْإِنْسانِإِلَّاماسَعى‌وَأَنَّسَعْيَهُسَوْفَيُرى‌.

ترجمه: براى آدمى جز آنچه ثمره كوشش او باشد چيز ديگرى نيست، و زود است كه ثمره كار و كوشش خود را مشاهده كند.

و اگر بگوئى كه اخبار و روايات صراحتا مى‌گويد كه هركس حسن ظن به خدا داشته باشد و از او خيرى اميدوار باشد خدا حيا مى‌كند