اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٢٤٨ - فصل«در بيان رجاء و اميدوارى و حقيقت آن»

كه او را از آن خير محروم گرداند، و در روايتى ديگر آمده است كه خداى تبارك و تعالى نزد حسن ظن بنده مؤمن مى‌باشد، و هركس كه معصيتى نموده و حسن ظن به خدا داشته باشد بر خدا است كه او را بيامرزد و با بزرگوارى خود گناهانش را به چند برابر آن از حسنات مبدل گرداند و مقتضاى اين اخبار اينست كه خداى متعال با او همين معامله‌اى كند كه او انتظار دارد و با مغفرت و عفو و كرم خويش با او رفتار نمايد.

مى‌گويم بلى چنين است، ولى منافاتى بين اين روايات و آن آيه شريفه كه مى‌فرمايد:لَيْسَلِلْإِنْسانِإِلَّاماسَعى‌. نيست، زيرا حسن ظن به خدا باين درجه خود امرى بس بزرگ و مقامى بس والا است، و دستيابى بآن جز با سعى و كوشش فراوان و رياضت بسيار براى كسى حاصل نمى‌شود، و اين مقام، مقام كسى است كه در عالم وجود هيچ نفع و ضررى را جز از ناحيه حضرت حق نبيند و وثوق و اعتمادش به عنايت پروردگار بيش از اعتمادش به تأثير اسباب باشد، و اين مقامى نيست كه به سادگى بتوان بدان دست يافت، بلى ادعا بسيار است ولى حقيقت اين مقام، جز براى نخبگانى از اولياء اللّه نيست، و اگر كسى چنين ادعائى كرد مى‌بايست كه در اين دنيا از هيچ‌چيز و هيچ‌كس نترسد و اتكاء و اعتمادش به خدا در امور دنيوى از خيرات و سعادات بيشتر از تكيه‌اش بر اسباب دنيوى باشد، و براى چنين كسى وجود اسباب و عدم آن يكسان است، و مدح و ذم برايش فرقى نخواهد داشت.

پس تو كه با اين همه تأكيد كه ذات اقدس حق نموده هنوز ضمانت پروردگار را براى رزق خود قبول ندارى و از راه حرام ارتزاق مى‌كنى و باز مى‌گوئى خدا كريم است- البته منهم مى‌گويم خدا كريم است و