افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣١٣ - نعمت هاى خداى متعال به داود و سليمان(ع)

وسيله معاش او بود تا مجبور نشود از بيت المال بخورد) نرم كرديم (كه زودتر و سهل تر زره را بسازد) و به داود ارشاد كرديم كه زره ها را فراخ بساز و حلقه ها را به مقدار متعارف، متناسب بگردان و عمل شما نيكو باشد (اگر عرضه بهتر باشد مسلّماً خريدار بيشتر مى‌گردد) من به كار شما بينا هستم و يا عمل خود را مطابق رضاى من انجام بده.

ضمير جمع در جمله اخير ممكن است خطاب به همه صانعين باشد. بعلاوه اينها صداى داود- همانگونه كه معروف است- خيلى خوب و جذاب و دل نشين بوده‌[١] در يك حديث معتبرالسند امام صادق (ع) در مورد صداى حضرت داود (ع) چنين مى‌فرمايد: داود روزى از منزل بيرون رفت در حالى‌كه زبور را قرائت مى كرد، و قرائت او بگونه بود كه كوه و سنگ و پرنده اى باقى نمى‌ماند، مگر آن‌كه او را جواب مى داد (جاوبه)؛ يعنى آواز آنان نيز به آن‌چه كه داود مى خواند بلند مى‌شد و هم صدايى مى‌كردند.[٢]

تاويب به معناى ترجيع؛ يعنى صدا انداختن در گلو است كه در باب غنا از آن بحث شده و چنانچه مطرب هم باشد غناى حرام مى‌شود.

از تعليمات الهى به داود علم قضا بود كه دعاوى مردم را حل مى كرد.[٣]

و نيز شجاعتى داشت كه جالوت را در يك جنگ مهم كشت. فضايل او را در روايت معتبرة السند بخوانيد.

«يا داوُدُ إِنَّا جَعَلْناكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ ...» ص: ٢٦

«وَ لَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَ سُلَيْمانَ عِلْماً وَ قالا الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي فَضَّلَنا عَلى‌ كَثِيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنِينَ» النمل: ١٥؛

[١] - بر عكس صداى من كه تقريباً زير صفر است!.

[٢] - معجم الاحاديث المعتبره، ج ١/ ٤١٥، چاپ يك و دو.

[٣] - همان مصدر، ٤١٣.