افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٠٢ - إيذاى زنان مسلمان

خواركننده به ارتكاز متشرعه دلالت بر كبيره بودن أذيت مذكور مى‌كند و فرق بين گناه صغيره و كبيره نا مفهوم مى‌شود، مگر اين‌كه در جمع بين اين دو مطلب گفته شود كه رنجانيدن خداوند به ارتكاب گناهان كبيره؛ مانند قتل نفس و ترك نماز مثلًا بيشتر از رنجانيدن به دروغ و ترك جواب سلام يك مسلمان است. والله العالم.

رنجانيدن پيامبر (ص) گاهى به وسيله فعلى كه در اصل خود مباح است هم تحقّق مى يابد؛ مانند صداى بلند كه ايشان را از خواب بيدار كند و ايشان به خاطر كمبودى خواب از اين بيدارى اذيت شوند. و امثال اينها و ظاهر آيه مباركه اين است كه رنجانيدن آن حضرت از گناهان كبيره است.

از آيه ٥٣ اين سوره نيز حرمت إيذاى ايشان استفاده مى‌شود. و إيذاء و رنجانيدن مردان و زنان مؤمن، بدون موجب‌[١] حرام است (احزاب ٥٨) احكام إيذاء را در اول «حدودالشريعه فى محرّماتها» بيان داشته ايم.

إيذاى زنان مسلمان‌

سرهاى كنيزكان در اول اسلام در مدينه پوشيده نبود، در آيه ٥٩ سوره احزاب به أمّهات مؤمنين و زنان مؤمنه دستور داده شده كه جلابيب و روسرى هاى خود را بپوشند تا به گمان بردگان مورد أذيت قرار نگيرند. آنچه در اين آيه قابل توجّه است جزاى إيذا كنندگان است كه سه دسته بوند:

اول، دسته منافقين بودند كه ايمان نداشتند و از ترس مردم تظاهر به اسلام و نماز جماعت مى‌كردند.

دوم، بيمار دلانى بودند كه روح آنان به شهوت كثيف شده و ايمان شان بسيار ضعيف‌

[١] - يعنى بدون انتقام از ايذاى ابتدايى آنان و بدون تعزيرات و حدود و غيره.