ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٩٠ - باب نود و هفتم در باره دوستى كننده در راه خدا

حضرت امام صادق عليه السّلام مى‌فرمايد: هر كه مشتاق لقاى الهى شد، خواهش طعام و شراب و لذّت اين‌ها از او قطع مى‌شود، و ميل خواب و استراحت بر طرف مى‌شود، و به دوست و مصاحب و رفيق، انس نمى‌گيرد، و در منزل و خانه مأوى نمى‌كند، و در معموره ساكن نمى‌شود، و لباس نرم نمى‌پوشد، و به جايى قرار نمى‌گيرد، و در هيچ وقت از اوقات، از عبادت و ذكر الهى فارغ نمى‌شود، و هميشه آرزومند وصال الهى است، و تمنّاى لقاى رحمت الهى دارد، و آنچه در دل دارد از آرزوى لقاى الهى، به زبان شوق مناجات مى‌كند و به الفاظ و عبارات تعبير مى‌نمايد.

كما اخبر اللَّه تعالى عن موسى عليه السّلام في ميعاد ربّه‌

آورده‌اند كه: حضرت موسى عليه السّلام وعده داده بود بنى اسرائيل را كه بعد از هلاك فرعون، كتابى بيارم به شما از نزديك خداى تعالى، كه هر چه شما را بايد در آن مبيّن باشد. پس چون از دريا نجات يافتند و فرعونيان هلاك شدند، طلب آن كتاب كردند. و موسى عليه السّلام از خدا درخواست كرد كه آن كتاب را بدو فرستد. حكم شد كه: اى موسى سى روز، روزه رو و بعد از آن به طور آى كه من با تو سخن گويم.

موسى عليه السّلام سى روز، روزه داشت و روز سى و يكم به طور رفت و چون بوى دهن موسى به جهت روزه، متغيّر شده بود از آن سبب كراهت داشت كه با خداى تعالى سخن گويد. پس براى دفع آن رايحه، مسواك بر دندان ماليد تا آن رايحه زايل شد.

ملائكه گفتند: ما از تو بوى مشك مى‌شنيديم، آن را به مسواك زايل كردى.

حق تعالى فرموده: روز ديگر روزه رو تا آن رايحه عود كند.

حاصل آنكه، رسيدن به مطالب عاليه، بى‌تحصيل تحصيل استعداد و قابليّت لايقه، ميسّر نيست، خصوص وقتى كه مطلوب رسيدن به بارى تعالى و قرب به جناب او باشد و تا حضرت موسى عليه السّلام چهل روز، روزه نگرفت و استعداد قرب بهم نرساند، قابليّت تكلّم و شنيدن بيست و چهار هزار كلمه بهم نرساند.

و فسّر النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله عن حاله انّه ما اكل و ما شرب و لا نام، و لا اشتهى شيئا