ترجمه و شرح مصباح الشريعة - گيلاني، عبدالرزاق - الصفحة ٥٨٦ - باب نود و هفتم در باره دوستى كننده در راه خدا

هم محبوب خدا. يعنى: هر كه مؤمنى را از براى خدا دوست دارد، نه از براى غرض ديگر، هم محبّ محبّ خدا است و هم محبوب محبوب خدا، چرا كه دوستى ايشان نيست مگر از براى خدا.

قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله‌: المرء مع من احبّ، فمن احبّ عبدا في اللَّه فانّما احبّ اللَّه تعالى، و لا يحبّ عبد اللَّه إلّا احبّه اللَّه‌

چنان كه حضرت رسالت پناه عليه و آله سلام اللَّه مى‌فرمايد: هر كه دوست مى‌دارد بنده‌اى را در راه خدا، پس به يقين دوست داشته است خدا را. و هر كه دوست مى‌دارد خدا را، خدا هم او را دوست مى‌دارد. حاصل آنكه دوست داشتن بنده‌اى، بنده‌اى را از براى خدا، نزد الهى بسيار عزيز است، خواه بنده محبوب حرّ باشد و خواه بنده.

قال النّبىّ صلّى اللَّه عليه و آله‌: افضل النّاس بعد النّبيّين صلوات اللَّه عليهم اجمعين في الدّنيا و الآخرة، المحبّون للَّه، التّحابّون فيه‌

حضرت رسالت پناه صلّى اللَّه عليه و آله فرموده است: بهترين مردمان بعد از پيغمبران و اوصياى پيغمبران در دنيا و آخرت، دوستان خدا هستند و دوستداران بندگان خدا در راه خدا.

و كلّ حبّ معلول يورث بعدا فيه عداوة إلّا هذين، و هما من عين واحدة يزيدان ابدا و لا ينقصان‌

مى‌فرمايد: هر دوستى كه معلول باشد. يعنى: نه از براى خدا باشد، مورث بعد و دورى است از رحمت الهى، و دوستي اين چنين از شائبه دشمنى خالى نيست، مگر آن دو دوستى كه مذكور شد كه دوستى از براى خدا و در راه خدا باشد، كه اين دو دوستى از يك چشمه‌اند و هميشه زياد مى‌شوند و كم نمى‌شوند.

و در بعضى از نسخه‌ها لفظ «بعدا» نيست، بنا بر اين «عداوة» مفعول «يورث»